Graag maken wij u bekend met een, nu inmiddels voormalige gedetineerde, waar wij bevriend mee waren, vóór dat hij zijn “daad” beging, tijdens zijn jarenlange detentie en nu nog meer, want hij heeft onze steun meer dan ooit nodig.


Share Button

 

 

’Gisteren is al weer lang geleden’

 

Veroordeelde ex-miljonair pakt draad op vanuit Vossemeer

 

De Brabantse Paul Quekel was multimiljonair, raakte door een juridische strijd al zijn geld kwijt, werd tot waanzin gedreven en stak zijn villa met hemzelf en zijn vrouw nog binnen in brand. Na bijna acht jaar in de gevangenis woont hij nu in Oud-Vossemeer. Quekel  73 jaar, pakt de draad weer op door te werken en met woorden anderen te overtuigen. ,,Je kunt je niet voorstellen hoe de elite zich verrijkt ten opzichte van de normale burger.”

 

Het is bijzonder om naar Paul Quekel toe te gaan. Er zal niemand zijn die het niet spannend vindt om in gesprek te gaan met een ex-gedetineerde die dermate tot wanhoop was gedreven dat hij tot zo’n ’voor mijzelf en mijn omgeving onbegrijpelijke daad’ was gekomen. Zelf had hij haar nog gezegd: ’dat wat God verbonden heeft, zal de mens niet scheiden’. Quekel zat al op de uitkijk. Net na half vijf gaat de deur open.

 

Wat volgt is een warm onthaal. Koffie met een koekje. We zitten op de bank waarvan hij later in het gesprek zal zeggen: ,,Vroeger had ik een bankstel van 20.000 gulden. Deze kost 40 euro. En ik kan je vertellen dat ik er net zo gelukkig mee ben.” De in Den Bosch geboren ondernemer doet al snel zelf kort uit te doeken wat hem overkomen is. Hij staat er liever niet al te lang bij stil. ,,Ik kijk naar de toekomst. Gisteren is al weer lang geleden.”

 

Quekel begon zijn bedrijf Comdes in 1978. Hij noemt het zelf een computerbedrijf. Comdes leverde software aan ziekenhuizen, financiële instellingen en handelsbedrijven. Op het hoogtepunt werkten er meer dan 200 mensen. Het maakte jaarwinsten van miljoenen, na belasting. ,,Het klinkt opschepperig, maar ik ben multimiljonair geweest. Nu heb ik eigenlijk niks meer.” Hij investeerde onder andere in een reusachtig luxe kantoorpand van 9000 m2. ,,Dat had ik niet moeten doen.”

 

Vicieuze cirkel

 

Hij verkocht zijn bedrijf en belegde een groot gedeelte van de opbrengst bij Delta Lloyd. ,,Ik kreeg een onterechte belastingaanslag van 1,9 miljoen gulden. Dat gaf liquiditeitsproblemen. Delta Lloyd dwong me om veel mijn onroerend goed te verkopen. Ik boekte alleen al daar op 5 miljoen verlies en kwam in een vicieuze cirkel terecht. Het bleef maar naar beneden gaan.”

 

Volgens Quekel heeft Delta Lloyd hem woekerpolissen verkocht. ,,Ik heb bij elkaar zo’n 14 miljoen verloren.” Hij begon een serie aan rechtszaken, maar won er geen een. ,,Ik ben gaan uitzoeken waarom ik ze allemaal verloor en wat bleek: verschillende commissarissen bij Delta Lloyd waren ook (plaatsvervangende) rechters en raadsheren in Den Bosch. Ook een vice-president van de rechtbank was adviseur bij Delta Lloyd.” De ondernemer zag een verband, hier moest sprake zijn van belangenverstrengeling. Hij denkt bewust te zijn tegengewerkt.

 

Reservekannetje benzine

 

,,Ik heb alle rechtszaken kunnen verwerken, maar na de laatste op 23 februari 2009 heb ik mijn vrouw verteld dat het geld op was. We moeten ons huis verkopen. En dát is slecht gevallen.” Zijn vrouw Coby wilde vanaf dat moment scheiden. Op 26 mei stak hij zijn villa in Waalwijk in brand. Hoe hij dat ooit heeft kunnen doen, is voor hem nog altijd een raadsel. ,,Heel simpel. Dat weet ik niet. We kregen ruzie en schopte een reservekannetje benzine om. Ik gooide het voor haar voeten en stak het aan. Ik realiseerde me niet wat voor gevolgen het zou hebben. In de krant staat dat ik mijn vrouw in brand heb willen steken, maar dat is niet waar. Er is een hoop onzin over mij verteld.”

 

,,Ik heb iets verkeerds gedaan, dat is mij zwaar aangerekend en daarom heb ik in de gevangenis gezeten. Dat is het trieste verhaal van Paul Quekel die altijd bezig was om rechtvaardigheid te krijgen en het uiteindelijk niet heeft gekregen.”

 

Twee maanden later werd Quekel wakker in het brandwondencentrum in Antwerpen. ,,Ik lag bij elkaar vijf weken daarvan op sterven. Toen ik uit de coma kwam, wist ik bijna niks meer. Pas jaren later kwam alles terug. Ik heb een fout gemaakt en daarom straf gekregen.” Ook zijn vrouw raakte ernstig gewond. ,,Met haar gaat het nu gelukkig redelijk goed. Het is niet anders. Je komt in een situatie terecht die je niet kent. Ik zal je vertellen, niet alle gedetineerden zijn criminelen.” Ook verbleef hij korte tijd in het gevangenisziekenhuis in Brugge. ,,Dit was een verschrikking. Ik ben daar slecht behandeld.”

 

Nadat hij van zijn ergste wonden was hersteld, moest hij voor het gerecht verschijnen. Uiteindelijk kreeg Quekel in hoger beroep twaalf jaar gevangenisstraf omdat hij geprobeerd zou hebben zijn vrouw te vermoorden. ,,Ik mis haar nog elke dag. Ik ben stapelgek op mijn vrouw. We zijn intussen gescheiden. Dat is altijd moeilijk voor mij geweest.”

 

 

Omgekeerde wereld

 

Bij elkaar zat de ondernemer 7,5 jaar in de gevangenis. De eerste zes jaar in de penitentiaire inrichting in Vught. ,,Ze zeggen wel eens dat de gevangenis in Nederland een vakantiekolonie is, maar dat is echt niet waar. Je kunt je er niks bij voorstelen. In de zes jaar dat ik er zat, waren er 38 zelfdodingen waarvan drie op mijn afdeling. Nazorg is er niet voor gedetineerden of personeel. Je kunt je niet voorstellen hoe het is om afhankelijk te zijn. Je bent je zelfredzaamheid kwijt. Ik zal het rinkelen van sleutels nooit vergeten en dat je deur iedere avond wordt afgesloten. Gelukkig heb ik Vught ook nog wel goede mensen meegemaakt die me geholpen hebben.”

 

In Vught kwam Quekel een oud-werkneemster tegen. Ze was gevangenbewaarder geworden en werkte eerder vijf jaar lang voor Quekel. ,,We hebben nog wel eens gelachen. Zij moest een rapportage over mij maken. Het is de omgekeerde wereld, zei ik tegen haar. Vroeger maakte ik een rapportage over jou.”

 

Sinds oktober woont Quekel in Oud-Vossemeer waar hij een huis huurt. ,,In Den Bosch mag ik sowieso niet meer komen. Deze regio vond ik een mooie uitvalsbasis. Het huis vond ik via een makelaar op het internet.”

 

Helemaal vrij is hij niet. Hij draagt een armband, voor de meeste ex-gedetineerde een enkelband, maar vanwege de verwondingen aan zijn benen draagt hij die aan zijn arm. Van elf uur ’s avonds tot zeven uur ’s ochtends moet hij thuis zijn, anders gaat een alarm af. Hoelang hij de armband moet dragen, weet hij niet. ,,Afhankelijk van de reclassering in Bergen op Zoom. Ik heb goed contact met de mensen daar.”

 

Inmiddels heeft de ex-ondernemer een baan bij een bedrijf in Rotterdam dat hennepolie en producten verkoopt voor de geneeskrachtige werking. ,,Ik heb een aantal nieuwe klanten gemaakt. Ik hoop er in de toekomst een inkomen uit te halen. In januari word ik 73, maar ondanks mijn leeftijd moet ik door mijn tijd in de gevangenis verplicht werken. Dat noemen ze dagbesteding en resocialisatie. Mijn AOW kreeg ik vorige maand pas voor het eerst terwijl ik er jaren voor betaald heb.”

 

Het gevoel dat hem onrecht is aangedaan, voedt Quekels gevoel dat de politiek en het rechtssysteem in Nederland niet helemaal zuiver op de graat zijn. Doordat hij voor zijn tijd in de gevangenis alle rechtszaken verloor, ging hij op zoek naar antwoorden. Dat bracht hem bij de bijbanen van rechters. ,,Je kunt je niet voorstellen hoe de Nederlandse elite zich verrijkt ten opzichte van de normale huis- tuin- en keukenburger. 15 maart mogen we weer blaten. We zijn enkel stemvee. Verkiezingsbeloften hebben een houdbaarheidsdatum van één dag.”

 

 

Bilderbergroep

 

Quekel ziet belangenverstrengeling als een groot gevaar. Volgens hem werkten rechters als commissaris of adviseur bij Delta Lloyd en hij heeft andere voorbeelden. ,,Ik ben hele aparte dingen tegengekomen. Hoe kan een D66-senator werken bij Menzis als die moet beslissen over een nieuwe zorgwet? Mensen die kiezen voor het politiek ambt en daar hun inkomen mee verdienen, mogen geen nevenfuncties hebben. Al is het maar van visvereniging het stekelbaarsje. Belangenverstrengeling moeten we niet hebben in Nederland. Gelukkig blijft het niet altijd onopgemerkt.”

 

De veroordeelde Brabander blijkt tijdens het gesprek iemand die ondanks wat hij heeft meegemaakt nog vol levenslust zit. Hij leest verschillende brieven vanaf zijn computerscherm af. Brieven die hij stuurde naar zijn vrouw, kinderen, maar ook meer zakelijke epistels gericht aan politici, beleidsmakers en journalisten.

 

Tegenwoordig gebruikt hij het internet om de wereld te vertellen over wat hij ziet dat er mis in Nederland. Veel zaken worden bewust in de doofpot gestopt en de journalistiek werkt daar aan mee, denkt Quekel. ,,In Nederland kennen we de Bilderberggroep. Daar worden afspraken gemaakt door de elite.” Volgens hem zitten daar ook hoofdredacteuren van verschillende media bij. Daar zou worden afgesproken waar niet over geschreven mag worden. ,,Wist u dat er 50 miljard euro uit de AOW pot is verdwenen en dat niemand daar over geschreven heeft?”

 

 

Woekerpolissen

 

Quekel heeft naar eigen zeggen de woekerpolissen en de financiële crisis van 2008 voorspeld. Hij noemt de bedrijven criminele organisaties. Door Delta Lloyd in het openbaar zo te noemen, kreeg hij een boete van 5000 euro. ,,Het was toch wel heel gek dat voor mij, een boer uit Brabant, de president van de rechtbank Amsterdam de zaak zelf moest behandelen. De rechtelijke macht beschermt banken en verzekeraars. Er is nog altijd geen oplossing voor het woekerpolisdebacle. Die gaat ook niet komen als Dijsselbloem belang heeft bij ABN Amro en ASR.”

 

Quekel heeft hiermee veel weg van een complotdenker. Complotdenkers schrijven bepaalde gebeurtenissen en ontwikkelingen op sociaal, politiek of economisch gebied toe aan een samenzwering. ,,Maar dat ben ik zeker niet. Ik doorzie gevolgen van onbehoorlijk bestuur, belangenverstrengeling en machtsmisbruik.” Hij schrijft daarover op zijn website.

 

Voor 73-jarige is het schrijven een manier om verder te gaan. Ook haalt hij veel voldoening uit zijn werk. ,,Ik vertrek iedere dag om zeven uur.” De armband zal hij nog even moeten dragen tot het verdere juridische proces is afgesloten. Een cassatie, de laatste mogelijkheid in Nederland, had geen effect. Hoewel de advocaat-generaal de Hoge Raad het Hof in Den Bosch wel adviseerde de uitspraak en straf te vernietigen, werd dit niet opgevolgd. Volgens Quekels advocaat Alexander Knoops gebeurt dat zelden. ,,Uitgerekend bij mij.” Een advocaat uit Breda is nu bezig met een herzieningsverzoek bij de Hoge Raad.

 

Ook de gang bij het Europees Hof voor de Rechten van de Mens over de woekerpolissen bracht voor Quekel niks. Zijn zaak werd afgewezen. ,,Daar zit momenteel naar verluidt een oud-president van de rechtbank Amsterdam. Weinig Nederlanders lukt het om daar een zaak te krijgen. Het is heel triest. Dat noemen ze dan democratie.”

 

Naar eerherstel voor zijn daad in 2009 is hij niet op zoek. ,,Eer moet je niet zelf herstellen. Als ik me daar bezig mee moet houden, heb ik geen leven meer. Ik kijk naar de toekomst. Zoals ik al zei, gisteren is lang geleden. En ik hoop op verzoening met mijn gezin. Daar bid ik elke dag voor.”

 

//Kader//

 

Liefde voor kunst

 

Een liefde voor kunst heeft Paul Quekel altijd gehad. In het kantoor van zijn oude bedrijf en bij hem thuis hingen altijd verschillende schilderijen. Ook in zijn woning in Oud-Vossemeer hangt een arsenaal aan werken. In het bijzonder veel van Eric Quakkelsteijn, een kunstenaar die Quekel leerde kennen in de gevangenis. Quakkelsteijn maakt expressionistische kunst en schilderde ook een portret van Quekel op basis van een foto en poseren, zie www.quart-art.com