Mestfraude? Wil de echte fraudeur opstaan?


Share Button

Mestfraude? Wil de echte fraudeur opstaan?

Een gastbijdrage van Henny Verhoeven  (milieukundige).

40% van de boeren fraudeert! Kopt het PBL. En dan ook nog vooral in Brabant en Limburg. Boeren duikelen over elkaar heen, actiegroepen zijn dankbaar en roeptoeteren het rond. En die boer die het in twijfel trekt: dat is een zwakkeling die niet tegen kritiek kan. Een kritische blik wordt door velen niet zo gewaardeerd. In deze tijd van social media is het veroordelen of veroordeelt worden. Toch is juist op het gebied van landbouw de kritische blik naar als feiten gepresenteerde cijfers keihard nodig! Neem het fosfaatprobleem. Eigenlijk is er geen fosfaatprobleem, maar leg dat de gemiddelde burger maar eens uit. Ongeloof is uw deel. En dat is begrijpelijk. Het overheidsbeleid is zo gekunsteld en zo ver weg van de praktijk, het is bijna niet voor te stellen dat een intelligent land als Nederland zo’n slecht beleid voert.

Vanwege het fosfaatprobleem moeten er 160.000 koeien weg. Het is dus logisch dat de argeloze burger denkt dat er een ongelooflijke hoeveelheid fosfaat op het land terecht komt. Maar er komt niet teveel fosfaat op de Nederlandse bodem.  In Nederland werken we met zogenaamde gebruiksnormen, deze bepalen  de hoeveelheid mest die per hectare mag worden uitgereden. De hoeveelheid mest die de boer zelf mag gebruiken dus. Dit is afhankelijk van de fosfaatklasse van de grond en de grondsoort. De hoeveelheid fosfaat in de grond is dus medebepalend voor de hoeveelheid fosfaat die de boer mag uitrijden.
Per saldo heeft Nederland een evenwichtsbemesting. Dat wil zeggen dat er net zoveel fosfaat via gewassen van de grond wordt afgehaald als er met bemesting wordt toegevoegd. Dat is moeilijk te geloven als je de beelden ziet van 160.000 koeien die weg moeten vanwege een fosfaatprobleem. Dit is echter een papieren probleem: als stok achter de deur is er in 2002 bij de derogatie-onderhandeling afgesproken dat er een fosfaatplafond gehanteerd zou worden. Derogatie is een verruiming van de hoeveelheid mest die uitgereden mag worden op het land. Het is een hogere gebruiksnorm, die in het zuiden overigens lager is dan in het noorden, omdat zand en loss erg doorlaatbaar zijn en dus eerder uitspoeling van nitraat geven. (Hetgeen dan in het grondwater komt, na een jaar of 30).