BOINNK!!!

Bron: De Standaard
donderdag 8 december 2011
Door: Gerard Driehuis / tip van: S.Jansen

Stelling 1
Op deze top wordt de euro definitief gered.

Was het maar waar.

De Europese leiders willen op deze top duidelijke afspraken maken over hoe de zeventien landen waar met de euro wordt betaald hun begroting op orde moeten krijgen. Als daar eensgezindheid over bestaat, dan hopen de Europese leiders dat de financiële markten opnieuw vertrouwen krijgen in de landen van de eurozone.

Stelling 2

Om de markten gerust te stellen, moet een nieuw Europees verdrag worden afgesloten.

Daar is onenigheid over.

De Duitse Bondskanselier Angela Merkel wil in principe voor alle 27 lidstaten van de EU (dus niet alleen de 17 van de eurozone) een nieuw Europees verdrag, waarin wordt gebetonneerd dat ze hun begroting op orde stellen en houden. Een nieuw verdrag moet echter door de parlementen van alle lidstaten worden goedgekeurd. Dat duurt jaren en het is niet zeker dat alle parlementen zo’n nieuw verdrag willen aanvaarden. Merkel beseft dat zo’n radicale oplossing onhaalbaar is en wil instemmen met een voorstel dat Herman Van Rompuy heeft gelanceerd. Hij wil een begrotingspact tussen de 17 eurolanden, waarin ze vastleggen dat ze hun begrotingen op orde zullen brengen. Volgens Van Rompuy kan zo’n begrotingspact vrij snel worden geregeld. Hij zegt dat het voldoende is om daarvoor een vrij onbekend onderdeeltje van het akkoord van Lissabon, dat specifiek over eurolanden met groot begrotingstekort gaat, te herschrijven. Dat kan zonder dat de parlementen van alle lidstaten worden geraadpleegd.

Stelling 3

Eigenlijk is er geen verdragswijziging nodig.

Klopt.

Afspraken over een degelijk begrotingsbeleid zijn vastgelegd in de fameuze sixpack. Daarin staat dat landen gestraft kunnen worden als ze geen sluitende begroting hebben. In het verdrag van Maastricht (1992) beloofden de landen al dat ze hun begrotingstekort en schuld zouden terugdringen, maar nadat Duitsland en Frankrijk zelf die regels hadden overtreden, vonden de andere landen een sterke begrotingsdiscipline niet meer zo nodig. Als alle eurolanden zich aan de afspraken hadden gehouden die ze ooit hadden vastgelegd, dan waren er nu geen problemen.

Stelling 4

De markten zullen de eurolanden vertrouwen als de ECB meer invloed krijgt.

In principe wel.

Als de Europese Centrale Bank staatsobligaties van eurolanden in nood onbeperkt zou kopen, dan daalt het rendement van die obligaties en kunnen de noodlijdende landen goedkoper lenen. Kanselier Merkel wilde tot voor kort niet toestaan dat de Europese Centrale Bank een ‘politiek’ beleid zou voeren omdat ze bang is dat inflatie zal ontstaan omdat er veel meer geld in omloop is. Maar in de afspraken die Merkel en Sarkozy eerder deze week hebben gemaakt, stemmen zij ermee in dat de ECB een actievere rol mag spelen. De ECB is een onafhankelijke instelling, maar haar voorzitter Mario Draghi heeft al laten verstaan dat de bank een grotere rol wil spelen in de bestrijding van de crisis áls de landen een stringenter begrotingsbeleid voeren.

Stelling 5

Er komen euro-obligaties.

Dat is lang niet zeker.

Europees voorzitter Herman Van Rompuy is voorstander van een systeem waarin de eurolanden niet meer afzonderlijk met de banken over leningen gaan onderhandelen. Hij wil een soort ‘Europees schuldagentschap’ dat in naam van alle eurolanden geld gaat lenen voor euro-obligaties. Angela Merkel en Nicolas Sarkozy zijn tegen de euro-obligaties, omdat de sterkere landen (zoals Duitsland en Frankrijk) een hogere rente zullen moeten betalen aangezien zij dan in dezelfde groep zitten als de zwakke eurolanden.

De zogenaamde Baltische staten.

Geenszins een aanrader voor die vakantiegangers die eens echt ‘uit’ willen. Absoluut een aanrader voor hen die van rust en authenticiteit, cultuur en stilte houden.

Met name voor jongeren die vakanties vieren associëren met uitgaan, discotheken, zwierige boulevards, een wild nachtleven en altijd lekker weer, wel, die hebben in de op zich prachtige maar o zo stille nieuwe EU-staten, die wij ook kennen als de Baltische landen, niks te zoeken.

Eerst even een paar cijfers, maar die geven al een goede indruk.

Estland, iets groter dan Nederland (45.226 vierkante kilometer) met slechts 1,3 miljoen inwoners. De hoofdstad Tallinn aan de Finse golf telt ruim 400.000 inwoners. Dus dat betekent dat nog geen miljoen mensen wonen op een oppervlakte groter dan heel Nederland. Trek daar nog drie andere, min of meer grotere steden vanaf en u kunt zich een voorstelling maken hoe dunbevolkt dit land is.

Stadsmuur Tallinn – Estland

Letland, ruim de helft groter dan Nederland (64.589 vierkante kilometer) met eveneens slechts weinig inwoners, namelijk: 2,3 miljoen. De hoofdstad Riga mag er als stad best wezen en telt bijna 800.000 inwoners. Ook Letland heeft dan nog drie min of meer grotere steden (van ongeveer: 100.000 plus), dus u kunt ook hier weer nagaan wat u op het platteland te wachten staat.

Zicht op Riga – Letland

Litouwen is nog ietsjes groter dan Letland en telt 65.200 vierkante kilometer met wel 3,4 miljoen inwoners. De hoofdstad Vilnius heeft ruim een half miljoen inwoners en daarnaast is er nog de vroegere hoofdstad Kaunas met ruim 400.000 inwoners en een vier tot vijf andere steden boven de 100.000 inwoners. Klaipeda aan de kust telt zelfs ruim 200.000 inwoners. Dus ook hier hoef je geen mensenmassa te verwachten, zo gauw je de stedelijke gebieden achter je gelaten hebt.

Vilnius – Litouwen (Monument bij TV-toren)

Ondanks het feit dat ik het toch doe, verdienen deze landen eigenlijk ieder voor zich een apart artikel. Ze worden weliswaar veelal in één adem genoemd, maar dat rechtvaardigt geenszins het idee alsof deze landen hetzelfde zouden zijn. De enige overeenkomst is dat ze qua grootte niet al te veel verschillen, alle drie gelokaliseerd zijn aan de Oostzee en voor een deel een gemeenschappelijke geschiedenis hebben.

Qua taal en volksaard liggen ze echter zeer ver uit elkaar. De Esten zijn vanouds al zeer gericht op Finland. Helsinki ligt bij wijze van spreken aan de overkant van de slechts negentig kilometer brede zeearm die het scheidt van Finland. De Esten, die ook wat hun taal betreft dichter bij de Finnen staan dan de andere twee landen zijn het best te omschrijven als ‘bezige bijtjes,’ harde werkers. Altijd al gericht op de zee en op de handel. Hun prachtige oude hoofdstad Tallinn (in 1154 reeds vernoemd) is dan ook een oude Hanzestad en zeer zeker een bezoek waard. Verdeeld in twee gedeelten. De zogenaamde Domberg (Toompea), het chique gedeelte waar vroeger de adel woonde en de drukke Benedenstad, waar ondermeer het prachtige raadhuis is te vinden en de kathedraal.

Toch is Estland waarvan de Esten zelf amper twee derde van de bevolking uitmaken, wel het meest vooruitstrevende land van de drie Baltische staten. De hoofdstad althans het centrum is omgetoverd tot een nijvere, schone en westers aandoende plaats. Helaas zijn de buitenwijken nog volgestopt met stalinistische woonblokken en die zullen dan ook tot in lengte van dagen geen toeristen lokken. Zo gauw men echter enkele kilometers buiten Tallinn is gekomen en ook maar even van de redelijk goed onderhouden hoofdwegen komt, slaat de ‘oorverdovende’ stilte toe. De spaarzame dorpjes ontvolken elk jaar meer en meer en de grote trek naar de spaarzame steden is nog volop in gang. Het zijn echter niet de stranden en de prachtige rotsen aan de kust die Estland domineren. Het zijn de ‘onafzienlijke’ naaldbossen zoals je ze ook in Scandinavië tegenkomt en het landschap is hooguit wat heuvelachtig.

Alexander Nevski-kathedraal op de Domberg – Tallinn

Wat ondanks de leegte juist wel hele grote tegenstelling te zien laat geven is het vijfjaarlijkse Nationaal Zang- en Dansfestival, net buiten Tallinn gegeven, alwaar het grootste podium ter wereld gelegen is en waar het grootste koor ter wereld van maar liefst vijfentwintigduizend zangers dan worden bijgestaan, door nog eens een ruime honderdduizend bezoekers. Waar een klein landje al niet groots in kan zijn. Het zal weinig betoog vereisen dat het aanhoren van een dergelijk schouwspel het kippenvel zelfs bij de meest gevoelloze onder ons doet opkomen.

Reizigers naar deze landen raad ik overigens aan met de eigen (huur) auto te gaan en zeker niet met de trein erheen te reizen. De spoorwegen in deze landen laten zeer en zeer te wensen over en dan druk ik mij nog heel netjes uit. Let wel op uw benzinevoorraad. Langs de grote wegen zijn er al een redelijk aantal benzine stations, maar wederom buiten de gebaande wegen en in de dorpjes kom je nog pompen tegen, die het in een museum beter zouden doen dan langs de wegen daar. Dat ze spaarzaam zijn behoeft waarschijnlijk ook weinig betoog. Typerend is trouwens dat intussen alle westerse auto’s in groten getale te zien zijn in de steden, terwijl op het platteland de van Russische makelij in elkaar ‘geflanste koffiemolens’ annex automobielen nog de meerderheid uitmaken.

Bijzonder beklemmend zijn de excursies, nou ja excursies, naar de vroegere plaatsen waar de beruchte SS-20 raketten stonden geplaatst. Vergeet niet dat het juist de Baltische staten waren waar de Sovjets hun grootste arsenaal wapens en raketten hadden staan, gericht op ons en het hele vrije westen. Ten tijde dat deze staten nog deel uitmaakten van de vroegere Sovjet-Unie, was het schieronmogelijk voor een westerse toerist om daar eens vrij rond te neuzen. Zelfs Russen hadden vaak een speciale toestemming nodig om erheen te kunnen.

Dit verhaal wordt nog verder uitgebreid!

Silvia Videler.

Een negatief reisadvies voor strandgangers.

Kopenhagen – Denemarken

Vakantielanden en/of vakantiebestemmingen zijn net zo verschillend als de mensen zelf zijn. Daarom is het zeker verstandig eens een paar vakantielanden ‘onder de loupe’ te nemen die absoluut niet geschikt zijn voor iedereen. Zo ken ik mensen die beweren zowat al overal geweest te zijn en dan meestal op een feestje wordt de rij genoemd van landen en streken waar ze zoal wel geweest zijn. Velen zullen het fenomeen van bijvoorbeeld verjaardagspartijtjes herkennen. Nemen we als voorbeeld een denkbeeldige oom Wim en tante Ria, die al jaren ‘uit’ de kinderen zijn en niet (meer) op een paar eurootjes behoeven te kijken. Toen ze nog de twee kinderen thuis hadden trokken ze elk jaar met de caravan naar allerlei leuke campings, voornamelijk in Frankrijk, maar ook Italië en Spanje hadden zich in hun belangstelling mogen verheugen. Als er maar voldoende zon, zee en strand aanwezig was en de nodige entertainment voor de kinderen, dan kwam het wel goed. Maar na een jaar of vijftien gingen de kinderen met leeftijdsgenootjes op stap en Wim en Ria gingen eens wat verder kijken dan hun neus lang was. Diverse stedentrips werden geboekt. Ook wat langere en luxere reizen kwamen als reële en betaalbare mogelijkheden binnen hun bereik te liggen Nu beiden de vijftig dik gepasseerd, hebben ze zowat heel Europa letterlijk ‘gedaan en bekeken’ en zelfs een tweetal luxe en dure cruises met dito cruiseschepen hebben zij mogen ervaren, alsmede een reis naar Thailand en China, hebben ze ook al achter de rug. Nu kwam toch wel het probleem waar veel van dit soort mensen zich in zullen herkennen: “Waar gaan we dit jaar heen?”

Kijk, op de leeftijd van Oom Wim en Tante Ria wordt men toch geconfronteerd met een aantal beperkingen. Dan wel niet financieel, maar praktisch. Neem die safari in Kenia, die ook nog altijd op ’t verlanglijstje stond, is eigenlijk niet meer haalbaar. Zelfs in Nederland heeft tante Ria al zo’n last van die opvliegers en in de brochure over Kenia had ze gelezen dat 35 graden celsius daar eerder regel dan uitzondering was. Dat viel dus al af. Die overlevingstochten, best interessant allemaal, maar oom Wim was al wat kortademig, dus ook dat zat er niet meer in. Hij had het al zo kwaad gehad met die excursie laatst in Thailand naar de River Kwai. Dat nooit meer en van dat alleraardigste stel wat ze op de terugweg in het vliegtuig hadden ontmoet, wel die hadden hun toevertrouwd dat die campertocht die ze samen hadden gemaakt in West-Canada, vanuit Vancouver, een ware ramp was geworden. Ze waren letterlijk opgevreten door de muggen. Ja, die komen inderdaad in ontelbare zwermen voor in de Canadese bossen en die hebben een speciale voorliefde voor toeristen die geen rekening houden met hún aanwezigheid.

Helsinki – Finland

Zo werd het dit jaar toch wel een extra moeilijk jaar wat betreft de vakantiebestemming te bepalen. Goede raad was duur en oom Wim en tante Ria zochten hun heil op de jaarlijkse vakantiebeurs in Utrecht. Elk jaar wordt daar een groots opgezette vakantiebeurs gehouden in de Jaarbeurshallen. Vele, zoniet bijna alle touroperators geven daar ‘acte de presence,’ alsmede bijna alle nationale verkeersbureaus van elk zich zelf respecterend vakantieland. Daarnaast vindt men een keur aan regionale ‘Verkehrsvereinen’ uit het Duitstalige gebied. Private hotelondernemingen, luchtvaartmaatschappijen en ferrymaatschappijen. Kortom alles wat u maar nodig denkt te kunnen hebben voor een geslaagde vakantie, het is er te vinden. Een beetje speurder komt er met tassen vol met de meest kleurrijke folders en soms gratis landkaarten vandaan. Of uw keuze nou Samoa is of Madagaskar of de Islamitische republiek Iran. U kunt er meer vinden dan in alle reisbureaus tesamen.

Zo kwamen oom Wim en tante Ria terecht in de hal, waar juist die landen hun tenten hadden opgeslagen, die wel Europees zijn, wis en waarachtig, maar waar je als gemiddelde vakantieganger nou niet een, twee, drie aan denkt.

Skandinavië:

De verzamelnaam voor de noordelijke landen en dan met name Noorwegen, Zweden, Finland, Denemarken en tot op zekere hoogte mag je IJsland daar ook toerekenen. Deze landen mogen zich verheugen in een toenemende belangstelling van toeristen in het algemeen en Nederlanders in het bijzonder. Binnen de kortste keren waren oom Wim en tante Ria ‘verkocht.’ De beslissing was eigenlijk al gemaakt nog voor dat ze deze zaal hadden verlaten. Het leek zo dichtbij. De afstand van Utrecht naar het midden van Denemarken was amper een dag rijden, zo was hen nadrukkelijk verteld. Wat ze niet te weten waren gekomen was het feit dat de afstand van Zuid-Noorwegen naar de Noordkaap, het noorden van Noorwegen, verder is dan van Nederland naar Spanje. Nog minder waren ze ervan op de hoogte dat die Noordkaap eigenlijk niets meer was dan een kale rots met weinig tot geen vertier en waar het ook in de hoogzomer weliswaar ’s nachts ook nog licht was, doch dat het aldaar meer regende en waaide dan waar maar ook. Echt binnen een paar minuten ben je er echt uitgekeken. Om dan maar weer de terugweg van een ruime drieduizend kilometers aan te moeten vangen.

Traditionele kledij – Noorwegen

Wat menigeen zich ook amper realiseert is dat men in de Scandinavische landen dan wel heel erg soepel is aan de grenzen en er amper sprake is van enige controle. Doch de ‘polis’ of de politie is echter wel erg fel gebeten op autobestuurders met ‘drank achter de kiezen.’ Overal geldt een toegestaan promillage van 0,0 pro mille en ‘wee z’n gebeente’ die gepakt wordt. Buitenlander of niet. De straffen zijn draconisch! In Denemarken bijvoorbeeld wordt iemand die gepakt wordt met drank op ook nog eens aan de overdrachtelijke schandpaal genageld, door met naam en toenaam plus foto in de regionale krant te kijk te worden gezet. Een dergelijke methode werkt overigens wel!

Een andere kant van de noordelijke landen is het feit dat mede gezien door de hoge prijzen voor alcohol, men zich regelmatig te buiten gaat aan die alcohol en dat in het bijzonder op de luxe ferryboten, die tussen de diverse landen zeer frequent heen en weer varen. Met voor hén goedkope drankprijzen op die schepen die zich in internationale wateren bevinden, zal je er hele massa’s vinden die een retourtje kopen, zich een hele dag en nacht vol laten lopen en dan de andere dag weer braaf met een ‘houten kop’ naar huis rijden. Soms, zonder ook maar aan de overkant even de benen gestrekt te hebben. Waarom zouden ze ook? De drank is daar dan weer net zo duur als thuis.

Om de een of andere reden kan het er bij een Noor of Zweed niet in dat je alcohol ook kunt gebruiken als iets lekkers. Als iets wat je met mate dient te gebruiken of als iets aangenaams en smaakvol. Neen, de goeden niet te na gesproken, het ligt aan de landsaard. Velen zullen de gelegenheid aangrijpen om zich ‘straal lazerus’ te zuipen. Dat een prettig en geanimeerd gesprek dan niet meer in de lijn der verwachtingen ligt moge voor zich spreken. Sommigen wanen zich weer als oude vikingen en gedragen zich dan ook zo. Niet bepaald een uitnodiging om eens lekker te kletsen met deze op zich toch wel aardige maar vrij stugge mensen. Het frivole en het soepele en zeker niet het Franse ‘comme ci, comme ca,’ is daar te verwachten. De natuur echter, die vaak overweldigend is, maar voor hen die deze natuur vanaf een goed voorzien en geoutilleerd terras willen bewonderen, wordt het toch aardig zoeken geblazen. Bovendien, als je er al een gevonden hebt, realiseer je dan dat het volgende terrasje soms wel driehonderd kilometer verwijderd ligt van waar je je op dat moment bevindt. Echte grote steden met het te verwachten grootstedelijke vermaak, dat is eigenlijk alleen maar te vinden in Kopenhagen en in Stockholm. Een stad als Oslo, de hoofdstad van Noorwegen, hoe ruim en mooi ook gelegen, is nou niet bepaald de ‘place to be’ om eens uit je bol te gaan. Afgezien van Oslo kent Noorwegen nog één grote stad van betekenis en wel Bergen, gelegen aan een prachtige fjord, maar helaas staat Bergen ook bekend als dé Europese stad met de meeste regenval en of dát nou een aanbeveling is voor Nederlanders? Natuurlijk kent Noorwegen net als Zweden en de andere Scandinavische landen vele plaatsen met enige mate van toeristen-(industrie). Maar een vergelijk met welke Spaanse Costa of Italiaanse Riviëra maar ook, gaat nooit of te nimmer op.

Neen, ik wil deze landen niet afschilderen als ‘foute’ vakantiebestemmingen. Geenszins! U dient zich wél te realiseren dat vakantie in de noordelijke landen een heel, maar dan ook een heel ander soort vakantie is dan in de meer voor de handliggende vakantielanden. Bent u een echte natuurliefhebber? Houdt u van rust en stelt u het op prijs om niet gestoord te worden door andere vakantiegangers? Dan is Scandinavië voor u ongetwijfeld een ideale ‘stek.’

Velen vakanties zijn pas echt geslaagd als de plaatselijke discotheken echt té gek waren, de terrasjes super gezellig en het bier of andere drankjes enigszins betaalbaar bleken te zijn. Nou, als dát uw overigens gelegitimeerde filosofie over vakantie vieren is, dan moet u dus echt niet in Scandinavië wezen om drie weken te relaxen.

Folkloristische avondjes, zoals alom te vinden in Duitsland, Oostenrijk of andere Alpengebieden, zijn nou ook niet bepaald ‘schering en inslag’ in dat hoge noorden.

Zonsondergang in Härmälä – Finland

Ja, heerlijk vissen op een van de vele duizenden schitterende Finse meren. Daar is niks mis mee en als dat uw ‘cup of tea’  is, zoals de Engelsman zo grappig weet te zeggen, dan zit u wel degelijk goed in dat deel van Europa. Zij het dat de kans dat u het meer voor u alleen heeft groter is dan dat u het moet delen met andere vakantiegangers. Er zijn namelijk letterlijk duizenden en duizenden meren in Finland. Ook als u van wandelen houdt en er niet tegen opziet om enige ontberingen voor lief te nemen, dan zit u hier echt ‘gebeiteld.’ De ware natuurliefhebber komt hier meer dan aan zijn/haar trekken. Maar denk niet dat u zich ’s avonds heerlijk kan verpozen aan de boulevard. Die zijn er namelijk niet. Ook van die gezellige hotels zoals Duitsland kent zult u hier met een ‘kaarslichtje’ moeten zoeken.

Scandinavië is een waar paradijs voor gezinnen of groepen die weten te genieten van de natuur en als men de juiste reismaanden weet te kiezen, is de kans op een zonrijke vakantie zeker zo groot als aan de Spaanse costa’s. Het is derhalve een hele, hele andere soort vakantie dan die vakanties die u wellicht gewend bent in het ‘zonnige zuiden.’ Als u van die feiten kennisneemt en er rekening mee weet te houden, staat u niets in de weg om deze toch wel vrij prijzige, maar mooie landen te bezoeken. Nogmaals, gaat u voor de ‘fun,’ de ‘jolijt’ en het zien of gezien worden. Dan bent u daar ‘akelig’ verkeerd.

Oom Wim en tante Ria hebben zich overigens heerlijk vermaakt in dat verre noorden. Tante Ria heeft zich een ‘ongeluk’ gekocht aan die onbekende, maar o zo kwalitatief hoogstaande en moderne Finse mode. De schitterende designs van Zweedse en Finse sieraden heeft ze ook bijzonder weten te waarderen. Het gehuurde chalet aan die prachtige Noorse fjord was zo afgelegen en zo uniek en schitterend in zijn ligging, dat oom Wim en tante Ria niet uitgekeken raakten en zo onder de indruk van de natuur kwamen, dat zelfs Ria meer dan een half uur achtereen haar mond dicht wist te houden. Bij gebrek aan een lokale gezellige ‘Bierstube’ of iets dergelijks zijn ze aanvankelijk noodgedwongen diverse avondjes alleen gebleven in het typisch Noorse villaatje en hebben zowaar voor het eerst en sinds jaren weer echt met elkaar gepraat. Scandinavië staat voor hen hoog genoteerd op hun lijstje voor een volgende trip, maar ze zullen het hun kinderen vooralsnog afraden. Die waren trouwens afgelopen jaar naar Alanya gegaan en hadden het weken later nog over die swingende disco.

Silvia Videler.

Het ministerie van Buitenlandse Zaken in Den Haag geeft met een onbepaalde regelmaat een zogenaamd negatief reisadvies af voor bepaalde landen en of gebieden. Het betreft dan veelal landen die in staat van oorlog zijn of die geteisterd worden door terroristische activiteiten of andere gevaren. In een dergelijk geval is uw reisverzekering dan ook niet meer dekkend. Eigenlijk zouden de reisbureaus zelf ook eens wat meer aan introspectie moeten doen. Het is soms te gek voor woorden waar men mensen naar toe laat gaan onder het mom van strand, zon, zee en wellicht ook nog eens cultuur. In een volgende serie wil ik u graag attenderen op feiten, gebruiken en zaken die u in de door mij besproken landen absoluut tegen zal of kunnen komen.

Presidentieel Paleis – Port au Prince

Meestal betreft het dan zaken waar u eigenlijk liever niet mee geconfronteerd zal willen worden en dan blijken dat ook nog eens zaken te zijn die de reisbureaus of organisaties verzwijgen, of toch in ieder geval bagatelliseren. Zo las ik onlangs in een folder de wervende zin: “Haïti, Parel van de Caribische zee.” Laat ik nou toevallig die ‘parel’ ook eens bezocht hebben. Niet dat ik op ‘pareljacht’ was, overigens heb ik er ook niet één gevonden.

Haïti is een land wat het westelijke deel vormt van het grote eiland Hispaniola. Het oostelijke gedeelte van dit eiland staat bekend als de Dominicaanse republiek. Haïti is in 1804 als eerste staat van de Caribische Zee onafhankelijk geworden van Spanje. Met een gerust geweten kan en durf ik te zeggen dat dit land sinds zijn onafhankelijkheid door slechts één woord getypeerd mag worden: “CHAOS.” en dat dan in hoofdletters! Het land is een beetje kleiner dan Nederland (27.750 vierkante kilometers in oppervlakte) en telt (2005) bijna 8½ miljoen inwoners. Het land is zondermeer recordhouder en dat dan wat betreft diepterecords ten aanzien van alles wat slecht, erg of triest is.

Sowieso mag men Haïti rekenen tot het allerarmste land van het Amerikaanse continent. Dat met een gemiddeld inkomen van nog geen: 375 euro per hoofd van de bevolking. Nee, niet per maand, maar per jaar! Stel, u loopt daar rond als toerist, dus u bent rijk! Wat zeg ik? U bent extreem rijk. Althans in de ogen van de gemiddelde Haïtiaan. Daar welhaast elke Haïtiaan op de een of andere manier bewapend is, zeker na de revolte van 2004, loopt uw portemonnee niet alleen groot gevaar om leeggeroofd te worden, maar uw leven is ook niet al teveel waard. Zeker geldt dat als u het waagt om buiten de gebaande, nou gebaande, daarover straks wat meer, wegen te gaan. De hoofdstad Port au Prince is eigenlijk de enige plaats die nog een beetje waard is bezocht te worden en waar men zich ook nog redelijkerwijs kan bewegen.

Gonaïves

Om terug te komen over de begaande wegen. De enige fatsoenlijke weg waar onlangs nog een zware binnenlandse strijd over geweest is, is de weg van het vliegveld naar de stad. Heden ten dage kan men die berijden zonder al te groot gevaar, op een nierverzakking of ander ongerief na. Echter de andere plaatsen van enige betekenis en met meer dan bijvoorbeeld 500.000 inwoners, zoals Cap-Haïtien, de noordelijk gelegen havenstad. Of Port-de-Paix, ook aan kust gelegen in het noorden. Gonaïves aan de westkust, alsmede de drie grotere plaatsen op het zuidelijke schiereiland gelegen, zoals Jacmel, Jérémie en Cayes en de in het binnenland gelegen plaats Hinche, zijn uiteraard wel te bereiken, maar u kunt zich er geen voorstelling van maken hoeveel moeite en gevaar u zich er voor dient te getroosten, aldaar te geraken. Laat staan dat u er accommodatie kunt vinden, die ook maar enigszins basaal genoemd mag worden. Dit terwijl de afstanden in kilometers nou niet bepaald extreem genoemd kunnen worden. Dat is ook bijna onmogelijk nietwaar, gezien de grootte van het land?

De bewoners van dit overigens bergachtige maar tropisch vochtige land, zijn bijna allemaal van Afrikaanse oorsprong en vreemd genoeg is de officiële taal Frans en geen Spaans (de taal van de vroegere heersers). Ook het Frans-Creools is als officiële taal erkend.

Een ander aspect wat velen vergeten is dat in dergelijke landen niet zoiets bestaat als een ‘keuringsdienst van waren.’ Toeristen worden dan ook zonder enige gewetenswroeging door reisorganisaties overgeleverd aan de ‘kook en brouwkunsten’ van lieden die thuis de ‘Voodoo’ bedrijven en in de meest erbarmelijke omstandigheden wonen. Ooit ben ik eens, hetzij per ongeluk, in een keuken beland van een zogenaamd internationaal hotel. Wat mijn ogen toen te zien kregen was meer dan genoeg om mij de resterende drie dagen van mijn verblijf te beperken tot het zogenaamde ‘apendieet.’ Vers fruit, zoals bananen en ananassen en verder schafte ik mij etenswaren aan die wel héél goed verpakt zaten en direct voor consumptie geschikt waren. Uiteraard duur, omdat het importproducten betrof. Mijn eerder opgelopen diarree was, door het per ongeluk binnenlopen van die keuken, of wat er voor door moest gaan, dan ook gelijk volledig verklaarbaar.

Carnaval in Jacmel

Wat men ook nimmer in folders of reisbrochures zal aantreffen, is het feit dat je als argeloze toerist de godganselijke dag wordt lastig gevallen door bedelaars, vendeurs (verkopers) van allerhande ‘ongeregeld’ en lieden die op nog minder fraaie dingen uitzijn. Het fenomeen prostitutie, wat je overigens overal in de wereld in min of meerdere mate tegen zult komen, lijkt in Haïti wel gemeengoed te zijn. Ongeacht of je man, vrouw, oud of jong, mooi of lelijk, ziek, zwak of misselijk bent. Een blanke moet zin hebben in sex, in welke vorm dan maar ook en dat op elk ogenblik van de dag of de nacht. Ja, de nacht, dat is ook een zaak waarvan de wervende reisfolders niets weten te vertellen. Pas als je er eenmaal bent dan word je geconfronteerd met berichten in hotels, dat het advisabel is om na zonsondergang maar beter niet alleen de stad in te gaan, laat staan je buiten de stad te begeven. Maar verdorie, de zon gaat daar al om een uur of zes onder. Zelf opgelegd huisarrest dus en dat noemen ze dan vakantie!

Politie, ook zo’n apart geval. De meest corrupte lieden hebben een baan weten te kopen bij de politie en om daar dan weer promotie te kunnen maken, moet je je wel erg onderscheiden, ten aanzien van je corrupte collega’s, om met nóg meer corruptie een of meerdere strepen te bemachtigen. Dat is dan óók niet de plaats om je tot hen te wenden in tijd van nood. Ze zien je overigens graag komen, maar dat om andere redenen.

Het moet gezegd worden dat in de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw, de toeristenbranche in Haïti stukken beter ontwikkeld was, dan nu het geval is. Aan de andere kant moet je dan constateren dat dit de jaren waren van de nietsontziende en door en door corrupte dictator Papa Doc. (voormalig president F. Duvalier).

Een van de meest geliefde trucs om toeristen van overtollige Gourdes (geld) of Dollars te ontdoen is ze een bedwelmend drankje te drinken te geven. Dan gaat het beroven daarna wat gemakkelijker en hoef je niet op al teveel tegenstand te rekenen. Of het moest zijn van omstanders, of toevallig voorbijlopende politieagenten, die ook hun deel zouden willen hebben van de buit.

Straatbeeld in Hinche

Buiten de acht grote steden, waaronder de hoofdstad met ruim een miljoen inwoners, is het eens zo paradijselijke platteland op een paar kleine stadjes na, eigenlijk leeg.

Nog maar ruim 3% van de bodem is bedekt met bos. Dat was ooit eens bijna 90%!

De natuur was adembenemend, maar nu word je de adem soms letterlijk benomen en dat niet door slangen of ander ongerief, maar door lieden met minder goede bedoelingen. Qua verkeer zult u echter weinig hinder ondervinden. Slechts vier op de 1.000 Haïtinanen mogen zich eigenaar noemen van een auto en telefoons zijn ook al erg zeldzaam.

Volgens de cijfers van 2005 had slechts 10 promille, ja, promille van de bevolking beschikking over een telefoon. Dan moet de centrale het natuurlijk wel doen. Ondanks de paar mooie plekjes die er ook zijn en die dan ook allemaal op die ene folder staan, wordt het land en de stad het beste getypeerd als één grote verzameling van slumps, armoede en uitgeputte grond, af en toe afgewisseld met ineens een luxueuze villa mét veel, heel veel bewaking die in Hollywood of iets dergelijks niet zou misstaan. Mocht u er toch heen willen gaan. Uw goed recht. Regel dan wel uw zaakjes voor uw eventuele nabestaanden, zij zullen u ongetwijfeld dankbaar zijn!

Silvia Videler.

Na jarenlang me aanvankelijk ‘verlustigd’ te hebben in reisbrochures van allerhande reisbureaus en touroperators, zijn me de ogen zo langzamerhand wel open gegaan. Keer op keer stuitte ik én vele van mijn lotgenoten, op de steeds weer terugkerende foutjes, nou foutjes? Laten we het gewoon noemen zoals het is: klinkklare leugens en ‘(strand)-zand in de ogen strooien.’ Kunt u er alvast aan wennen.

Het aanschrijven van de desbetreffende reisbureaus kost u alleen maar tijd, ergernis, papier en portokosten, want het haalt werkelijk niets, maar dan ook helemaal niets uit. Een enkeling stuurt dan nog weleens een standaard voorgeschreven briefje terug, met daarin soms alweer een of meerdere leugens, lees: alternatieve aanbieding, zodat u er wellicht weer intrapt.

Toch als u gewapend bent met de kennis van de formuleringen en de begrippen die ‘zij’ hanteren in het beschrijven van plaatsen, hotelaccommodaties en/of appartementen complexen enzovoorts, dan komt u wel wat beter ‘beslagen ten ijs’ en krijgt u ook een wat realistischer beeld, van deze soms door-en-door ‘verrotte’ branche. De enkele betere, zij die wat minder liegen, niet te na gesproken. Maar alle beschreven complexen en bestemmingen zijn: weergaloos, schitterend, prachtig, uniek, rustgevend, zeer natuurlijk en vooral prettig voor kinderen en dit zonder enige uitzondering!

Want ook bij diegenen die zo eerlijk mogelijk, in hun optiek althans, de zaken willen weergeven, daarbij ontkom je toch niet aan een schromelijke overdrijving in de voorstelling van zaken. Met name de afstanden die aangegeven worden tot bijvoorbeeld het nabijgelegen strand. De vermenigvuldigingsfactor van vijf is een goede richtlijn. Dan kan het nog wel eens één keertje ietsjes meevallen. Drie honderd meter van het hotel verwijderd is al gauw: een tot anderhalve kilometer in werkelijkheid. Of het o zo pittoreske centrum, op loopafstand. Ja, voor geoefende marathonlopers zeker! Ik wilde op vakantie weet u nog? Rust en géén inspanning!

Ook die kamers met uitzicht op zee. Ja, in sommige gevallen klopt dat best. Maar dan moet je toch eerst wel wat halsbrekende toeren uithalen en je nek verrekken om een glimp van die plas water op te vangen.

Ook is het zo fijn te lezen dat er in veel gevallen een geldwisselkantoortje aanwezig is, in menig door hen met de grootste zorg uitgekozen hotels. “Ja ja.” Bij elke omwisselingtransactie is het weekloon voor de desbetreffende juffrouw in dat hok weer verzekerd. Trap er niet in en ga naar een erkende bank. Of ga liever nog pinnen.

Dan de regelmatige en frequente busdiensten naar de nabijgelegen stad. “Ja, da’s fijn.” Alleen de ‘die regelmaat’ al hé? Om de vier uren is toch ook regelmaat. Niks te zeuren!

Maar wat dacht u van die uitgebreide open en lopende buffetten. Na enkele dagen krijg je soms toch echt weleens het ‘donkerbruine’ vermoeden dat u bepaalde zaken gaat herkennen en als u dan echt de ‘diarree’ te pakken heeft dan bent u pas van uw gelijk overtuigd.

Ook dat binnenzwembad! Ach, die jacuzzi die u laatst gezien heeft bij uw werkgever, toen hij dat feestje organiseerde, die was toch aanmerkelijk groter, of verbeeldt u zich dan nu maar?

Dan nog het aantal sterren door de reisorganisatie toegekend aan uw tijdelijk onderkomen. Nou dat wordt bepaald door die reisorganisatievertegenwoordiger, die tijdens de besprekingen met het hotelmanagement ’s avonds is volgegoten met rum-cola en toen is hij de sterren gaan tellen. Dat was natuurlijk andere rum-cola als die u te drinken krijgt en als het eventueel dezelfde rum is, dan wordt die van u met een ‘vingerhoedje’ gemeten. Daarom bent u ook zoveel zakgeld kwijt en haast nooit aangeschoten en kunt u thuis pochen er zo goed tegen te kunnen. “Ja, kunst!”

Kortom lees de bijpassende teksten echt eerst goed door, zeker die slaan op de aangeprezen hotelaccommodatie of die van de appartementen. Besef dat alles met een wel ‘grote korrel zout,’ wat zeg ik?, “nee, een schep zout,” gelezen moet worden. Een gewaarschuwd mens telt voor twee!

Silvia Videler.

‘Groen en geel’ kan ik me ergeren aan de bewust misleidende reclame van die reisorganisaties, die touroperators en al die andere reisbureaus, die oplichten tot een dermate kunst hebben verheven en dan zo, dat zij ook nog eens niet te pakken zijn door een overheid of een overkoepelend iets, in de vorm van een toezichthouder of dergelijke.

Een tweetal voorbeelden en dat wat uitgelicht zal hopelijk volstaan. U kent het beslist. Bijvoorbeeld een scheepvaartmaatschappij, annex reisorganisatie, adverteert zo goed als elke week in de Reiskrant van onder andere De Telegraaf, maar ook in allerlei andere dag- en weekbladen.

Met open ogen word je belazert en besodemietert. Sorry, ik kan er geen ander woord voor vinden. De vaak opvallende advertentie ‘schreeuwt’ u tegemoet met de leuze:

“DRIEDAAGSE MINICRUISE NAAR NEWCASTLE”

In de grond van de zaak betreft het heel simpel een reisje met een veerpont van IJmuiden over de Noordzee naar het Engelse Newcastle. Toegegeven, die veerponten zijn redelijk luxe, maar niet meer of minder luxe dan welke andere veerdienst dan ook in Europa op een dergelijke afstand. In de folder van de maatschappij die ik eigenlijk dé reisspecialist zou willen noemen in ‘list en bedrog’ kunt u, mits u voorzien bent van een goede leesbril of loupe, best wel de aankomst- en vertrektijden lezen. Laten we inderdaad de ‘loupe’ er eens bijnemen en bezien wat ze u allemaal te vertellen hebben. Vergeet niet dat het om een DRIEDAAGSE cruise gaat. Zoals zij het aanprijzen en verkopen.

Op de eerste dag wordt u verwacht in de haven van IJmuiden, alwaar de ferry (pont) om 18.00 uur!!!! vertrekt, voor de overtocht naar de haven van Newcastle. Gedurende die avond-/nachtvaart kunt u gebruik maken aan boord van het restaurant, want ze verwachten natuurlijk wel dat u bij hen aan boord gaat eten. Deze maaltijd is overigens NIET bij de prijs inbegrepen en als u kiest voor het restaurant (met bediening, alsof dat nou zoiets extreem chique en/of bijzonder is) en niet voor het buffet, dan gaat u dat een aardige ‘duit’ kosten.

Volgens hun eigen opgave (dienstregeling) komt men dan de tweede dag van uw onvolprezen cruise aan in Engeland en wel om 09.00 uur plaatselijke tijd (let op het verschil van één uur met Engeland). Die schuit doet er dus welgeteld veertien uren over, om van de ene kant van de Noordzee naar de andere kant te … ja, roeien? Want we spreken over een afstand van nog geen vierhonderd en tachtig kilometer. Ik zal u niet vermoeien met zeemijlen, want dat is allemaal zo’n omrekengedoe en heus, geloof me, onderweg zijn er geen files, geen stoplichten, geen spoorwegovergangen en de chauffeur, annex stuurman, hoeft zich ook niet aan zijn rijtijdenboekje te houden. Dus ook geen verplichte koffiepauzes te nemen. Kortom met een ‘bloedgang’ van nog geen vijf en dertig kilometer per uur ‘klieft’ u dan door de wateren. Maar dát hoeft de pret geenszins te drukken. Uw hutje is best redelijk. Echter als u alleen reist, dan kost het wel een klein vermogen extra, mits u tenminste van een beetje privacy houdt. Maar daarover later nog eens in een ander negatief reisadvies: hoe alleenstaanden dubbel en dwars worden ‘geknipt en geschoren.’

We dwalen af. We waren aangekomen in het Engelse graafschap Northumberland en duidelijk niet in de stad Newcastle. U komt namelijk aan bij de Newcastle International Ferry Terminal. Da’s best een eindje rijden door stedelijk gebied weliswaar, naar het hartje van het eigenlijke Newcastle.

De folder en de advertentie vertellen u dat u dan een hele dag ter beschikking heeft om te winkelen in Newcastle! Jawel, een hele dag! Ik wil niks aan de pracht van Newcastle afdoen, noch aan het nabijgelegen, maar wel het buiten de stad zich bevindende Metro-Centre. Een grootse Shopping Mall met meer dan 350 winkels- en warenhuizen. Maar toch wil ik u vragen even met mij mee te rekenen. Om 09.00 uur plaatselijke tijd komt u aan. Dan via de douane naar de bus die u naar het centrum van Newcastle brengt. Daar aangekomen, laten we zeggen: “alles zit mee en u heeft geen oponthoud en ik wil niet al te flauw doen, zeg dat u in de stad bent om 09.30 uur. Knap hoor!”

Dan begint uw hele dag die u vrij ter beschikking heeft en die duurt tot … 16.15 uur! Want om die tijd vertrekt de bus weer terug naar de terminal alwaar het schip nog op u ligt te wachten. Die hele dag bestaat dus uit ruim: zes en een half uurtjes!

Als ik vroeger zó gerekend had op school, dan had ik die juf echt grijze haren bezorgd.

Drie kwartier later verlaat u de terminal weer met de ferry en u zet koers terug naar IJmuiden, alwaar u de derde dag van deze cruise aankomt om: … 09.30uur! Einde cruise! Einde minidriedaagse-cruise! Wat drie dagen? U bent exact 39,5 uur weggeweest. Nog geen twee dagen! Ik zeg niets van de luxe ferry, noch van het lekkere eten en de entertainment mogelijkheden aan boord. Zowel voor kinderen als voor gokverslaafden en andere ‘innemers.’ “Maar maatschappij: ‘wees’ alstublieft toch eerlijk in uw voorlichting.” Negen en dertig en een half uur zijn geen drie dagen. Hoe je het ook wendt of keert. Dit is een misleiding, dames en heren van de rederij!

Net als die leuke vlucht met die chartermaatschappij naar Spanje, Turkije of Kroatië. Acht dagen voor een spotprijs, met hotel of appartement. Laat u niks wijsmaken, de ‘kist’ vertrekt ’s avonds tegen elf uur en komt de andere ochtend pas aan. Natuurlijk vlieg je er niet zo lang over, maar al eens een charter gehad die op tijd vertrok? Die eerste avond wordt dus wel gerekend als een volle dag hoor! Dan aangekomen na een halve nacht vliegen, bagage claimen en de douane passeren in deze moeilijke tijden. Dan bent u natuurlijk nog zo hartstikke fit, dat u gelijk een duik in zee gaat nemen? Gelooft u het zelf? Dus die tweede dag van uw weliswaar korte vakantie is nou ook niet echt je dát, wel? Dan de laatste dag, tja, dat is ook wel een beetje zonde van de beschikbare tijd, vindt u niet? Amper tijd voor ontbijt, want dat busje staat al klaar om u voor de vroege vlucht, die meestal wel op tijd vertrekt, weer terug te brengen naar Nederland, alwaar u landt zo tegen een uur of twaalf. Dat was dan uw achtste vakantiedag! Uitwaaien op een winderig Schiphol! Je behoeft geen rekenwonder te zijn om te erkennen dat er sprake is van maximaal vijf en een half-, hooguit een zesdaagse vakantie. Begrijpt u dat het reiswezen en de toeristenbranche, met deze massale bedriegerij nog steeds weg kan komen? Het gaat bij mij boven m’n bevattingsvermogen uit.

Als bijvoorbeeld vanaf morgen; Douwe Egberts of Van Nelle, 450 gram koffie in zijn pondspak koffie doet en zij blijven het verkopen als een pondspak (500 gr.), dan hebben zij binnen de kortste keren de consumentenbond op hun nek. Ook alle consumentenprogramma’s van radio en tv zouden daar aandacht aan besteden en het haalt geheid de krantenkoppen, alwaar ze terecht in zouden worden afgeschilderd als de grootste boeven en ‘laaierlichters.’ Bovendien zou ook het Openbaar Ministerie zich er zeker mee gaan bemoeien, omdat er sprake zou zijn van (massaal) bedrog, c.q. diefstal en dan hebben we het hier nog maar over 10 procent.

Helaas kent de reiswereld totaal andere normen en waarden. Daar is 39,5 uur gewoon drie dagen of bij die charterclub worden 5,5  tot 6 dagen effectief, simpelweg als een achtdaagse vakantie verkocht en men blijft er massaal instinken!

Silvia Videler.

U kent ze ongetwijfeld, al was het alleen maar uit het grote aanbod in de reisprogrammaboekjes of brochures en advertenties. Voor één afgesproken prijs, afgezien natuurlijk van de luchthavenbelasting, de brandstoftoeslag, de verzekeringen, de administratiekosten, de boekingskosten, de extra kosten voor vertrek op zaterdag enzovoorts, weet u tenminste waar u aan toe bent.

In de afgesproken prijs zijn dan opgenomen: de vliegreis naar uw bestemming, de transferkosten naar en van uw hotel bij aankomst en vertrek en uiteraard de hotelkosten.

Plus … en dan komt het: ontbijt, lunch, diner, avondbuffet en alle drankjes, hapjes, koffie en thee die u zich maar wenst. Veelal in kleine lettertjes staat er dan wel bij vermeld dat het lokale of inlandse alcoholische dranken betreft.

De Chivas Rigal of andere betere whiskysoorten moet u dan maar even vergeten. Hooguit kunt u de ‘domestic,’ de lokale gestookte whisky verkrijgen. Dat geldt natuurlijk ook voor drankjes zoals cognac, gin, rhum, wodka en meer van dergelijke soorten. Ook qua wijn moet u echt geen wijnkaart verwachten, waar de een of andere ‘Grand Cru’ op vermeld staat, maar dat eventjes terzijde gelaten. Maar toch, alles in ogenschouw genomen is alles dan ook daadwerkelijk inclusief. Misschien bent u alleen een paar centen kwijt aan de aanzichtkaart die u buurvrouw Truus wilt sturen of tante Agaath op haar flatje ‘driehoog-achter.’

Het is zeker en vast een methode om de hand op de knip te houden en een goede financiële planning te maken. Je weet tenslotte waar je aan toe bent. Dat is een onmiskenbaar voordeel.

Hoe gaat nou zoiets in de praktijk en hoe werkt het?: wel u landt op het regionale vliegveld en een busje of bus staat klaar en die brengt u in een ‘streep’ naar het beloofde paradijs. Veelal een hotel ver buiten het centrum, van de een of andere badplaats, waar normaliter weinig tot geen mensen uit eigener beweging een paar weken zouden neerstrijken. Al was het alleen maar voor de lange afstand van en naar de dichtstbij gelegen stad. U weet wel, die bekende stad die ook al in de reisgids werd vernoemd, waar het zo heerlijk flaneren is over de boulevard en waar er zovele leuke winkeltjes te vinden zijn. Nou, dáár zit u in elk geval kilometers vandaan.

Bij binnenkomst krijgt u, als was u een patiënt in een of andere psychiatrische inrichting, een armbandje uitgereikt. Dat armbandje dient u verplicht en te allen tijde van uw verblijf, zichtbaar om te hebben. De kelners en ander personeel kunnen zodoende duidelijk zien dat u bij de ‘all-inclusive-meute’ behoort en zullen u dan niet meer ongevraagd van een bonnetje en/of rekening voorzien bij elke consumptie die u bestelt.

Dat hierdoor ongewild wellicht een soort van klassenstrijd ontstaat, tussen de bandjesdragende gasten en de niet-bandjesdragende gasten, laat zich gemakkelijk raden.

Elke kelner of serveerster is er natuurlijk op gebrand een fooitje te verdienen en bij zelfs dat kopje koffie wat u bestelt, is dat fooitje in ieder geval zeker niet meer te verwachten. Er is toch voor betaald nietwaar? Dus pakken wat je pakken kan! Simpel toch? Ondanks alle goede bedoelingen wordt u automatisch gereduceerd tot tweederangs gast. Namelijk een gast waar niks aan te verdienen valt en zo is dat.

Dat bandje rond uw pols is overigens gemaakt van een verdomd goed stukje plastic. Niet kapot te krijgen! Dat is dan ook de bedoeling. U moet ermee kunnen dansen, tennissen, zwemmen, wassen en zelfs plassen. Kortom, het is zo gefabriceerd dat u het door moet (laten) knippen bij het verlaten van uw vakantiebestemming. U bent dus getekend! Ja ja, ook als u zich waagt buiten de poorten van het hotelcomplex. De eventueel omliggende horeca-etablissementen herkennen u derhalve onmiddellijk als één van die ‘kniepers,’ eh … sorry, ‘all-inclusive-toeristen.’ Ook in die kilometers verderop gelegen stad is dit fenomeen, zéér wel en alom bekend.

Dat bandje is dus binnen het ressort uw betalingsbewijs en al héél spoedig heeft u dat erg goed in de gaten. Dan komt het menselijke aspect naar boven. Waarom ‘buiten’ gaan eten als het ‘binnen’ gratis is? Waarom helemaal naar het einde van die weg lopen, waar een leuk tentje is en daar ‘ns wat gaan drinken, als je het op een van de terrassen in je eigen hotel voor niks en niemendal kunt krijgen? Voelt u ‘m? Als u het er dan toch maar eens op waagt om met het busje naar de stad te gaan, dan beseft u ineens dat die bus ineens niet ‘all-inclusive’ is. Nog verdomt prijzig zelfs ook. Oef, die ijscoupe op dat grote terras aan de boulevard, ja wel lekker. Zelfs beter van smaak dan dat waterijs in het hotel. Maar toch wel duur nietwaar? ‘Thuis,’ in het hotel dus. Ja, u raakt al snel ‘gehospitaliseerd’ in uw denken, daar kost het niets. Dit was duidelijk zonder meer uw laatste uitstapje naar de stad. Op het einde van uw twee of misschien wel drie weken ‘all-inclusive-vakantie’ maakt u de balans op en dan weet ik zeker dat u één, hooguit twee maal buiten de zware hekken of poorten van uw zelf gekozen ‘gevangenis’ bent geweest. U heeft uiteraard niets van het land gezien. Afgezien dan van die snelweg van en naar het vliegveld. U heeft geen rondreisjes gemaakt, geen excursies. Want excursies, die zijn nou juist niet inbegrepen én die zijn duur en u mist minstens één maaltijd tijdens zo’n excursie, waar u toch voor heeft betaald? Dat is dus dubbel geld uitgeven! Daarvoor bent u toch niet op vakantie gegaan om dubbel geld uit te geven?

Zo ziet u dat dergelijke reizen met een soortgelijke formule van ‘all-inclusive’ de mensen hebberig maakt, berekenend en men kiest mede daarom voor een isolement. Want u heeft veelal na een dergelijke reis echt niets van het land, noch van de omgeving gezien. Laat staan van de mensen, want de mensen die u ontmoet zijn misschien wel uw buren of collega’s, of toch in ieder geval soortgenoten dan wel land(lot)genoten. Vaak met een hele kinderschaar, waar u zich maar beter niet aan moet ergeren, want dan is uw vakantie helemaal verknald. U kunt zich ook maar beter niet ergeren aan dat verdomde ‘rotjong’ wat nu voor de vierde maal in een uur tijds een ijsje mag gaan halen omdat het toch gratis is. Ondanks de gretigheid en hebberigheid die uit zijn oogjes straalt.

Na vier dagen uitslapen en na vijf avonden in dezelfde hoteldiscotheek uit te zijn geweest, met steeds weer dezelfde ‘meute’ van gasten, gaat u ongetwijfeld de dagen aftellen en toch gunt u zichzelf niet het genoegen om eens elders te gaan kijken. Simpelweg omdat u alles van te voren heeft betaald en u niets wilt missen. Zo zit de mens nu eenmaal in elkaar. Overigens kent u mensen die drie of viermaal zo een ‘all-inclusive-reis’ hebben geboekt? Dan bedoel ik normale mensen en geen notoire gierigaards. Nou, ik ken ze dus niet! Wilt u het toch eens ervaren? Doe uzelf dan een plezier en boek de kortstmogelijke tijd. Bijvoorbeeld acht dagen en geen 15 of 21 dagen. Achteraf zult u mij ongetwijfeld gelijk geven.

Silvia Videler.

Nou, dat is nog maar te bezien. In het verleden had ik al eens een reisje geboekt naar Rome via de Airmiles-organisatie. Ik weet echt niet meer hoeveel Airmiles het me toen gekost heeft. Het moeten stapels en stapels handdoeken geweest zijn die je er anders voor had gekregen, dat is wel zeker. Natuurlijk kwamen er ook nog wat van die specifieke reisorganisatiekosten bij, zoals luchthavenbelasting en uiteraard de administratiekosten. Zelf ben ik niet helemaal onbekend met het voeren van een administratie, maar één ding weet ik zeker, als ik mijn klanten met een dergelijke extra kostenpost zou opschepen, dan kon ik me melden bij het loket van de Sociale Dienst. Dat is zonder twijfel, want dan hield ik terecht geen klant meer over.

Nu, een aantal jaren later doet die Airmiles-organisatie dit soort reizen niet meer. Het is nu te allen tijde: zoveel Airmiles en dan een bedrag bijbetalen. Nergens staat dan te lezen dat er ook nog luchthavenbelasting bijkomt en die inmiddels beruchte administratiekosten. Neen, dat krijgt u te horen als u niet meer terugkunt en in wezen de reis al geboekt heeft. Waarom hoor ik hier nooit iets over bij het programma: Kassa of Opgelicht? Ik wil niet al te cynisch zijn, maar ik denk dat u het antwoord wel weet. Er zijn nou eenmaal bedrijven die min of meer boven de wet staan en soms zijn die bedrijven dan ook nog eens uitgerust met het predikaat: Koninklijk. “Fijn!” Dát weten we dan ook weer, dat we dus Koninklijk te ‘grazen’ worden genomen.

Maar vandaag werd het me weer eens te machtig. Via de e-mail kreeg ik een aanbod van de Airmiles-organisatie met een heel scala aan reismogelijkheden naar allerlei bestemmingen. Ik zal om er geen al te lang verhaal van te maken mezelf alleen maar beperken tot enkele Europese voorbeelden.

Geheel volgens het nieuwe principe van: een x-aantal Airmiles inleveren en een bijbetaling van een bepaald bedrag (zonder die beruchte extra’s natuurlijk!).

Ik ga u een paar voorbeelden geven van de lijst van de Airmiles-organisatie van 12 oktober 2006:

In alle gevallen moet u 3.000 Airmiles inleveren en het daarachter vermelde bedrag bijbetalen (per persoon).

Naar Barcelona, Spanje: 3.000 Airmiles en € 29,- bijbetaling p.p.

Naar Parijs, Frankrijk: 3.000 Airmiles en € 49,- bijbetaling p.p.

Jamaar, zult u zeggen: “Barcelona ligt toch veel en veel verder weg dan Parijs? Dat is toch veel langer vliegen?” Ja hoor, dat klopt.

Volgend voorbeeld:

Naar Hamburg, Duitsland: 3.000 Airmiles en € 29,- bijbetaling p.p.

Naar Bremen, Duitsland: 3.000 Airmiles en € 139,- bijbetaling p.p. (neen, geen tikfoutje!).

Lag Bremen niet van ons uit een ruime 100 kilometer VÓÓR Hamburg? Ja hoor, helemaal correct.

Nog een voorbeeld: voor 3.000 Airmiles en € 139,- p.p. vliegt u naar Stuttgart.

Echter als u eens zover vliegt naar Rome dan behoeft u slechts € 109,- bij te betalen. Of naar Milaan, honderden kilometers verder dan Stuttgart, dan is de eigen bijdrage nog maar € 39,-

Als u het snapt? Ik zie er in elk geval geen logica meer in.                                    Nog een laatste voorbeeldje: met 3.000 Airmiles in te leveren en een bijbetaling van € 70,- zet de KLM u af op het vliegveld van Aachen-Maastricht in Zuid Limburg (vanaf Schiphol natuurlijk). Voor één euro MINDER, vliegen ze u echter door naar de luchthaven van Luxemburg. Dan betaalt u dus maar € 69,- bij.

Een beter bewijs dat die hele reisindustrie en luchtvaartindustrie langzaam maar zeker is ‘doorgedraaid’ is er bij mijn weten niet te vinden. Alhoewel, ik ken nog gekkere staaltjes in het schier ondoorzichtige oerwoud van prijzen en voorwaarden. Maar dan moet je echt een beetje gestoord zijn om het nog allemaal te vatten.

Wilt u echter wel op reis gaan omdat u al zovele handdoeken en koffiezetapparaten heeft en die Airmiles nou eindelijk eens op moeten, dan wens ik u toch een prettige reis!

Silvia Videler.

U kent ze vast wel, die regelmatig terugkerende advertenties van diverse touroperators die u 3-, 4-, 5- en meerdaagse verblijven aanbieden in super-de-luxe vier- en vijfsterrenhotels in de wat minder bekende plaatsen van Europa. Bijvoorbeeld: 8 dagen Jena (D.) voor nog geen € 110,- per persoon. Dat betekent dus: zeven overnachtingen (op basis van twee personen per kamer), dikwijls met ontbijt. Soms nog met een welkomstdrankje op de koop toe. De vraag is dan dikwijls: “hoe kan dit?” en: “klopt het allemaal?”

Marktplatz – Jena

Ja, ik kan uit eigen ervaring en niet alleen van Jena, maar bijvoorbeeld ook van Luxemburg en diverse andere steden voluit beamen dat het inderdaad klopt. Dat hier überhaupt voor de touroperator winst is uit te halen, dat is mijns inziens ook iets wat tot de grote geheimen behoort van de reisindustrie en hoe de hotels hier winst uit weten te maken is mij helemaal een raadsel. Wat dat laatste betreft denk ik zelf dat het puur om opvulling gaat en dat er inderdaad amper winst gemaakt zal worden.

Als voorbeeld geef ik u een uiteenzetting van een achtdaagse reis naar het al eerder aangekondigde Jena, in het oosten van Duitsland. Nu is Jena op zich geen toeristisch hoogstandje, maar de omgeving is zeer aantrekkelijk en er zijn alleraardigste plaatsjes in de omgeving te bezoeken. Neem bijvoorbeeld: Weimar, wie van cultuur houdt en Bach en Goethe kan waarderen zal zich er zelfs aardig thuis voelen en zeker niet miskocht.

Het zijn natuurlijk wel reizen waarbij er vanuit wordt gegaan dat u met eigen vervoer komt. Deze kosten van brandstof en dergelijke moet u natuurlijk wel even bij de totale reissom tellen. Ook de administratie- en boekingskosten van enkele tientjes, wellicht zit daar een stukje winst, moet u er ook bijtellen.

Wij logeerden in Jena in het Holiday Inn Hotel, een viersterren hotel met alle voorzieningen die je van een viersterrenhotel mag verwachten. Maar de ligging van dit soort hotels is natuurlijk nooit ofte nimmer in het centrum van een stad of elders in een schitterend gelegen gebied. U moet dan meer denken aan de randen van steden of zelfs aan industriegebieden en die zijn echt nergens leuk!

Dat leuke kroegje om de hoek kunt u dus wel vergeten. Of u moet écht de auto nemen! Met de auto naar de kroeg? Nee, dus!  Geen probleem, dan met het openbaar vervoer zult u zeggen. Eh ja, dat is zo en dat is dikwijls zeker een mogelijkheid. Maar die laatste tram of bus terug naar de omgeving van uw hotel? Wel die rijdt voor het laatst wanneer het juist leuk begint te worden in de stad. Of al eens nagerekend wat een taxi rond dat uur van de dag (of nacht) dan kost?

Die vier- en vijfsterren (zaken) hotels dat zijn kolossen die uitmunten in ongezelligheid. Net zo als de eigen bar die ze ongetwijfeld ook allemaal hebben, wel die hanteren prijzen van een dergelijke hoogte dat u na een avondje doorzakken eigenlijk alweer de volledige reissom kwijt bent voor een tweede reis. Dus dat is ook al geen optie.

Raadhuis – Weimar

De kamers van dergelijke hotels zijn ruim, schoon en van alle gemakken voorzien en in Tokio, Jena, Kaapstad en Eindhoven zo ongeveer allemaal hetzelfde qua inrichting. Ben je met tweeën, dan is de gezelligheid in dit soort kamers nou ook niet bepaald je van het. Met je binnengesmokkelde flessen voel je jezelf toch ook wel een beetje opgelaten en je hoopt dat ze je niet in de ‘smiezen’ hebben. Nou, dat hebben ze heus wel. De prijzen voor dergelijke kamers zijn al gauw € 135,- tot € 200,- per nacht en u betaalt: juist ja:  € 109,- gedeeld door zeven = nog geen € 18,- per nacht. U dacht toch niet dat het personeel helemaal gek is? Die begrijpen heus wel hoe het zit. Maar laten niets merken en zijn net zo kil, koud en beleefd tegen u als tegen al die andere zakelijke gasten die er noodgedwongen moeten verblijven voor hun werk.

Dat een en ander de sfeer en de gezelligheid nou niet bepaald ten goede komt zal duidelijk zijn en geen nadere toelichting nodig hebben. Gasten die een dergelijke ‘uitgeknepen’ trip boeken zijn ook niet bepaald de grootste ‘tippers’ (geven van fooien) én dat weet het personeel dus ook … uit ervaring namelijk!

Slot – Weimar

Wilt u echt een beetje genieten van dergelijke reizen neem dan een vaste ‘Bob’ mee op reis, want gezellige avondjes zijn anders wel heel erg duur en ver van uw bed. Letterlijk gesproken dan in deze context.

In Luxemburg stad had ik ooit een dergelijke ervaring in een vijfsterren hotel. Een schitterend gebouw. Wel midden tussen allerlei kantoren die na vijf uur al de lichten uit hadden en de dichtstbijzijnde kroeg was een goed uur flink doorstappen. Trouwens als toerist en dus ook als toerist gekleed, voelde je soms erg opgelaten tussen al het driedelig zakelijk grijs of blauw, hetgeen dergelijke hotels normaliter bevolken. Ook je ‘middenklassertje’ stak wel erg af op de parkeerplaats naast de bolides van merken zoals Mercedes (boven de 300-klasse natuurlijk) en BMW’s en andere € 100.000 plus karretjes.

Ondanks de super-de-luxe van dergelijke hotels is gezelligheid er vrijwel onbekend en de drankjes zijn echt onbetaalbaar. Roomservice is natúúrlijk ook aanwezig maar de prijzen doen je de ‘haren ten berge’ rijzen. Een ‘watertje’ van € 3,75 vind ik toch echt een beetje te! Om maar niet te spreken van een klein flesje (prik)-wijn (inhoud twee kleine glaasjes) voor net nog geen tientje. Dat zijn nou niet bepaald prijzen om eens vanuit je dak te gaan.

Wat wel leuk is in dergelijke onderkomens is: dat je voor de komende weken je geen zorgen meer behoeft te maken voor zeep, shampoo en andere leuke hebbedingetjes. Want daar smijten ze je mee dood. Net zoals met handdoeken. Ik ben echt geen viespeuk, maar zes handdoeken per dag? Die gebruik ik nog niet bij 35 graden Celsius en dan ga ik toch wel eens meer dan een keer per dag onder de douche. Overigens lekkere reukjes, zakdoekjes en andere snuisterijen zijn er eveneens volop aanwezig én gratis ook. Waarom die overdadige luxe? Misschien ervan uitgaande dat die driedelige pakken anders teveel rieken?

Kortom, als u voor een leuke gezellige vakantie er eens een weekje tussenuit wilt en ook nog eens een glaasje wilt consumeren zonder dure taxi’s of de veiligheid van het verkeer in gevaar te brengen dan raad ik u deze uitstapjes dus pertinent af.

Wilt u een en ander combineren met familiebezoek of zelfs zakenbezoek? Ideaal! en spotgoedkoop maar of u dan de kosten af kunt trekken van de belasting?

Silvia Videler.

U kent het ongetwijfeld, dat fenomeen in de reiswereld en reclamewereld van die spotgoedkope reisjes met de bus. Die paar euro’s hoef je zelfs niet over te maken want betalen doe je gewoon bij de chauffeur, tegelijk met het instappen. Eerst krijgt u een foldertje in de bus. In full color, niets is ze te dol en er wordt een hele dagreis met een super de luxe touringcar onder deskundige begeleiding aangeboden naar een mooie streek in bijvoorbeeld de Eiffel of naar de Belgische kust en ja hoor, u leest het goed! Voor elke deelnemer aan dit ‘eenmalig’ festijn ligt er ook nog eens een fantastisch cadeau klaar. Wat dacht u van een gratis mobiele telefoon?

Winkelwaarde ruim driehonderdvijftig euro, maar voor u als speciaal uitverkorene die met deze nogmaals fantastische reis meegaat, is die dure, chique, handige en mooie telefoon … h e l e m a a l … gratis! O, u bent nog niet overtuigd? Lees de folder dan nog maar eens goed door. Voor die amper vijftien of twintig euro krijgt u ook nog eens een heerlijke kop geurige koffie (weleens ooit gelezen over een ouwe slappe en lauwe bak koffie in een folder?). Ja ja, mét een lekkere plak cake erbij natuurlijk. “Mmmm!” Natuurlijk wordt u ’s middags ook een warme maaltijd, bestaande uit drie gangen, aangeboden. Allemaal inclusief! en dus in wezen gratis! Een heerlijke, welhaast ‘natte’ droom voor een echte Hollander, want het enige ‘addertje in het gras’ en dat beestje verschuilt zich achter wel ‘verdomd’ kleine lettertjes, is dat u geacht wordt deel te nemen aan een sensationele en wervelende manifestatie van een internationale firma, die u gratis en belangeloos hun nieuwste vindingen zullen gaan presenteren. Geheel vrijblijvend natuurlijk, wat dacht u wel? Maar pas op het is een ‘boa constrictor’ van het zuiverste soort, dat addertje dus, wat u aansluitend op het middagmaal gaat aanschouwen.
Om te beginnen: dat internationale zit ‘m meestal in het feit dat de organisator van dit soort ‘zaken’ in Duitsland woont en in Nederland klanten probeert te werven of andersom en dat hij of zij (meervoud) hun handel opkopen in die landen die vroeger achter het ijzeren gordijn lagen. Nu dus, vooralsnog lage-lonen-landen! Vooral en met name: Polen en Tsjechië.

In heel veel gevallen betreft het verkoop van bedden of iets preciezer gezegd: matrassen. Uiteraard matrassen die juist zó geconstrueerd zijn dat ze exact geschikt zijn voor úw kwaal, uw pijntjes, uw reuma, uw artritis, kortom uw specifieke mankement of ziekte.

Maar we gaan terug naar de eetgelegenheid waar veelal ook de show wordt gepresenteerd. Let eens goed op! In negen van de tien gevallen ligt dit restaurant mijlen en mijlen ver van de bewoonde wereld. Niks geen leuk of lieflijk dorpje of stadje waar u eens lekker de benen kan gaan strekken. Zeker geen kroegje met terrasje in de buurt. Mooi niet. Deze plaats is met de grootste zorg uitgekozen, opdat u niet de ‘benen’ zou kunnen nemen. U zit dus vast! Want u kunt zelfs de weg niet eens een stukje oplopen want dat schijnt verboden te zijn, zo leert u een verkeersbord, en gezien de snelheid waarmee het verkeer aan u voorbij raast, laat u dat wel uit uw hoofd ook.

Dus … er zit niets anders op dan toch maar als ‘willig slachtvee’ naar die zaal te sjokken en u aan een van de tafeltjes te zetten, waar de meeste andere medereizigers ook al plaatsgenomen hebben.

Vooraan staat onder een groot laken een soort van altaar opgesteld. Alles is nog aan het zicht onttrokken en al gauw komt een serveerster de bestelling opnemen. Soms is de eerste consumptie nog gratis ook. Helemaal te gek. Sommige heren bestellen maar een lekker pintje en de dames lusten toch ook wel een glaasje wijn of sherry. Bingo! Precies de bedoeling van de organisator. Die ziet namelijk veel liever dat u een goede pint of lekkere sherry neemt dan die ‘afgezaagde prik.’ Want dat doet niks met uw ‘mood’. Het moet vooral gezellig worden nietwaar?

Dan komt het grote moment. Een op het oog sympathieke ‘gladdekker’ van het ‘zuiverste water,’ die u allemaal al lang in zich opgenomen had vanuit een plaats waar u hem niet zag staan, komt alsof het een internationale artiest is de zaal binnen en heet u in een bijna perfect Nederlands van harte welkom.

Hij zal zich voorstellen en dat gaat ongetwijfeld met enige grappen gepaard, dikwijls ten koste van zijn niet-aanwezige echtgenote en zijn accent verraad dat het een Duitser is, maar die jaren in Nederland gewerkt heeft aan een of ander researchproject ten behoeve van een goede nachtrust, of het verschijnsel van de trager werkende botten en spieren bij de ouder wordende mens én daar heeft hij ‘het licht’ gezien, is bekeerd en wil nu dit fantastische fenomeen mededelen aan de nog immer lijdende massa, waarvan er ongetwijfeld in deze zaal ook een redelijk aantal van vertegenwoordigd zullen zijn.

Na een ‘gloedvol’ betoog, dat het geenszins om verkoop gaat. Maar louter om informatie en kennis gaat uw voorlichter, annex entertainer over tot de eerste aanzet. Namelijk dat wat slapen en rust met en voor uw lichaam zouden moeten doen. Mits natuurlijk het een en ander ondersteund wordt door een daarvoor geëigende matras. Dus niet zo’n slap ding van een of ander warenhuis, alwaar ik weet niet hoeveel honderdduizenden mijten en ander ongedierte na verloop van tijd hun vaste intrek in hebben genomen. Soms wordt dit gruwelijke feit nog weleens ondersteund met een paar uitvergrote foto’s of andere opnames waarvan u letterlijk de schrik van uw leven krijgt. Want inderdaad zijn bacteriën en mijten mits duizenden keren uitvergroot, nou niet bepaald erg gelijkend op uw lievelingsschoothondje. Je zou er de contributie van de dierenbescherming spontaan voor op gaan zeggen.

De act die uw ‘voorlichter’ ten gehore brengt is tot op de minuut en seconde getimed. De grappen zijn ingestudeerd en vereisen zeker wel enige vakkennis. Ja, u wordt vakkundig ingemaakt, dat staat zo vast als een huis. Of u moet wel over een hele grote wilskracht beschikken.

Nadat u al een klein half uurtje allerlei horrorverhalen heeft aangehoord, doorspekt met vele grappen en grollen én vele waarschuwingen aangaande reguliere matrassen die uw rug rechtstreeks naar het graf dragen, wordt met een theatrale ruk en een daarop volgende zwierige zwaai het laken van het altaar genomen.

Of u nu wilt of niet … u gaat applaudisseren! Wie er nou eigenlijk als eerste mee was begonnen, met dat klappen? Dát vraagt u zich misschien veel later pas af, maar de kans is bijzonder groot dat ook ú geestdriftig meeklapt. Later komt u ongetwijfeld tot het besef dat het een der medewerkers was geweest van de voorlichter, maar dat idee had u toen nog niet. Wel, nu eerst even tijd voor een volgende versnapering! Ondertussen staat dat bed met die oogverblindende matras intussen zeer goed in de spotlights opgesteld uw ogen te strelen.

Na de pauze, gaat de voorlichter verder en soms lijkt het wel een heuse dokter. De Latijnse, medische termen worden vakkundig ondertiteld, c.q. vertaald, zodat u als simpel mens het ook kunt begrijpen en zijn ‘aureool’ almaar groter wordt.

Natuurlijk ga ik u geen technische uitleg geven over een dergelijk matras. Maar u kunt ervan op aan dat deze doorgewinterde voorlichter u er ruimschoots nog een half uur over kan vertellen en intussen wordt er met geen woord over kopen of prijs gesproken. De psychologie werkt zo dat menigeen na verloop van een uur ervan overtuigd is dátgene gevonden te hebben in het leven waaraan het tot dusver nog mankeerde.

Een gezonde matras, ja daar had u weleens over gehoord. Maar dat hoofdkussens ook zo een belangrijk onderdeel waren van het nachtelijke leven alsmede dekbedden of dekens en onderliggers. Ja, daar had u tot dusver nog geen weet van nietwaar? Het duurt dan ook niet meer lang voordat onder regie van de ‘voorlichter’ de eerste vragen naar de prijs vooralsnog afgewimpeld worden met voorbeelden uit zogenaamde glamourbladen en trendy woonbladen waar deze matrassen in gestaan zouden hebben, met een adviesprijs van vele duizenden euro’s. Zeer snel wordt u dan gerustgesteld dat dergelijke prijzen volkomen ‘uit de lucht gegrepen’ zijn en dat deze erkende en internationaal gekende firma niet aan dergelijke manipulaties meedoet.

Een derde keer komt de serveerster langs met de drankjes en de stemming raakt er aardig in. Temeer daar u namens de firma wederom een attentie wordt aangeboden in de vorm van een haast magische olie. Een olie die pijnen wegneemt en mits regelmatig gebruikt zelfs de pijnen geheel en al doen verdwijnen. “Und dasz alles um sonnst!”

Nadat de zoveelste vraag omtrent prijs is genegeerd gaat de voorlichter er nu wel op in. Het lijkt wel een veiling geworden. De vijfduizend euro die u al had vernomen van hem vanuit de ‘bladen’ worden nogmaals weggewuifd en de ‘grote wijzer’ blijft ergens steken net onder de tweeduizend euro. De kans van uw leven! Zeker als u al wat ouder bent. Natuurlijk heeft geen zinnig mens tweeduizend euro contant op zak met een dagje uit. Ook daar is op gerekend en opeens blijkt de voorlichter nog wat meer medewerksters bij zich te hebben die u allemaal voorzien van een vrijblijvend formulier. Ach, alleen uw naam, adres én handtekening er nog even onder en u heeft de koop van uw leven gedaan. Alles kan geregeld worden. Die ‘zusammenarbeit’ met de Nederlandse banken is ook ongekend groot en alles wordt thuis franco afgeleverd. De dames die een en ander hebben uitgedeeld komen nu aan uw tafeltje plaatsnemen en blijken plots zeer goed van de ‘tongriem gesneden’ verkoopsters te zijn en de voorlichter zelf, wel die pakt de moeilijkste, de brutaalste en de onbuigzaamste klanten.

Je staat er versteld van hoeveel bedden/matrassen er verkocht worden die en nu gaat u schrikken: in Tsjechië amper € 200,- kosten, all in! Met garantie tot de stoep! Maar ja, wie gaat er naar zo’n land om een bed te kopen? U toch niet? Nee, ik ook niet!

Na zo ’n voorstelling die veelal eindigt met applaus en nog een drankje en de nodige bezoeken aan het toilet, wordt dan voortgezet met nog een rondje met de bus. Want let wel op, de middag is al haast voorbij. Ja, gezelligheid kent geen tijd zegt men nietwaar? Der Claus oder der Hans zit zijn getekende opdrachtjes te tellen en u stijgt met z’n allen weer in de gereed staande bus. Tja, negentienhonderd en vijftig euro armer, maar … u kunt in ieder geval weer slapen. De buschauffeur zorgt ervoor dat u ’s avonds weer om een uur of acht thuis bent, zodat u van het nieuws op de televisie niets hoeft te missen. Het was me het dagje wel!
Dat alles kan beginnen met die ene folder: Bijna voor niks en mét gratis eten en gratis koffie en gratis cake en gratis cadeau en gratis … Ach, alleen dat bed was niet gratis. Maar zoiets hoef je nou toch nooit meer te kopen bedenkt u dan. Dat was toch zeker voor de laatste keer nietwaar. Nou ik hoop ’t voor u, ik heb zo mijn twijfels.

Silvia Videler.