Bevrijdingsdag, het vieren van: “VRIJHEID”
Met uitermate gemengde gevoelens beleef ik deze dag , niet op een der vele ‘bevrijdingsfeesten’ waar de geluidsboxen op ‘max’ staan, tegen de pijngrens aan, noch voor de televisie want dan word ik ongetwijfeld weer getrakteerd op die overbekende snuiten van de familie von Amsberg en diverse andere z.g. hoogwaardigheidsbekleders die ons komen vertellen hoe goed wij het eigenlijk wel hebben en hoe dankbaar we wel moeten wezen.
Zelf heb ik (uiteraard) de oorlog, de Nazi-bezetting niet aan den lijve ondervonden, ik kwam pas jaren later mijn opwachting maken en thuis werd er amper over de oorlog gesproken. Wat ik van de oorlog weet is datgene wat de meeste mensen er nú levend, van weten en dat is uit: documentaires, films, verhalen, boeken e.d. Dus altijd uit de 2e hand. Aan de andere kant ben ik in de positie me er toch wel het een en ander bij voor te kunnen stellen, daar ik vroeger zeer vaak ‘achter het IJzeren Gordijn’ ben geweest en de druk en repressie van dichtbij heb meegemaakt die overheden aldaar op de bevolking wisten te leggen. De angst, het wantrouwen ten aanzien van vreemden en het niet vrijuit kunnen spreken is me dus zeer zeker wel bekend, temeer daar ik in die landen ook vaak als niet-toerist kwam en dus ook niet afgeschermd werd door van staatswege gecontroleerde reisorganisaties.
En met name de laatste tijd, moet ik steeds weer terugdenken aan die vaak beklemmende sfeer die in veel van die landen heerste, de domper die er als het ware op lag en dan bedoel ik heus niet alleen de aan het communistisch systeem inherente permanente staat van verval en verwaarlozing van huizen, fabrieken, wegen, openbaar vervoer en wat al niet meer. Het was meer een onbeschrijflijk gevoel van constant in de gaten gehouden worden, in je gaan en staan en soms was het zelfs een spel daaraan te ontsnappen. Ik heb het in deze kolommen al meer verteld; groot was mijn onbeschrijfelijke vreugde toen de MUUR viel en het communistische systeem in elkaar was gestort. De euforie direct daarna heb ik in vele landen mee mogen beleven, maar wat ik nimmer had bevroed, dat is het feit dat dit nare gevoel van destijds, dus van nog vóór de Wende, mij nu WEER en wel dagelijks opnieuw bekruipt. Zie het als een soort van déjà vu. Het is er weer en soms nog erger dan ooit. Maar dan HIER!
De controle die ons als z.g. ‘vrije burgers’ nu ten deel valt, en dit alles gelegitimeerd door WET, is haast al erger als DAMALS, vóór de Wende, in díe landen, die toen achter het “IJzeren Gordijn” lagen . Bijna dagelijks lezen we van maatregelen, wetten, verordeningen enz. die worden ingevoerd en die mij althans vaak direct doen herinneren aan de beperkingen en controles die de mensen, de burgers, van die destijds totalitair geregeerde landen ook ten deel vielen.
Want elke beweging van ons doen en laten wordt nu ook gecontroleerd, het enige verschil is dat wij b.v. vrij mogen reizen van het ene land naar het andere, maar ook dat is maar ten dele waar, want veel mensen KUNNEN dit eenvoudig niet (meer) omdat het hun aan de middelen, de financiën, om dat te doen, simpelweg ontbreekt.
Als ik de berichten lees, via de diverse sites, blogs, maar zelfs ook al in de MSM ( Mean Stream Media) dan lees ik over een toenemende alles omvattende controle(geest), die al zover gaat dat men onze mailtjes en gesprekken al lang kan afluisteren en bezien, onze aankopen worden genotuleerd en geadministreerd. Onze fouten, overtredingen worden bijgehouden, minutieus zelfs en die gaan heus niet na 8 jaar de prullenbak in zoals men ons wilt doen laten geloven.
Feitelijk weet men intussen alles van ons allemaal en stuk voor stuk, het hele stramien, de hele infrastructuur voor een absolute en allesomvattende totalitaire controle ligt kant en klaar. Men maakt er alleen nog geen EFFECTIEF EN ALGEMEEN gebruik van. En dat doet ons nú nog geloven dat wij in VRIJHEID leven. Maar het zou weleens de ALLERLAATSTE BEVRIJDINGSDAG kunnen zijn die wij nu, anno 2012, nog ‘vieren’ min of meer zoals we die gewend waren te vieren.
De tijden zijn meer dan ernstig en als we alle facetten en berichten eens aan elkaar gaan koppelen, dan komen we verdraaid aardig dicht bij die tijd, die de bijbel ons beschrijft als zijnde de dagen der GROTE VERDRUKKING.
Het decor en de rekwisieten staan tenslotte allemaal, stuk voor stuk, klaar. De hoofdrolspelers staan te trappelen om op te mogen komen van tussen uit de coulissen, dus nog deels onzichtbaar. Maar zij zijn er al terdege!
Gelukkig mogen wij als gelovigen weten dat Hij, Christus Jezus, ons zal bewaren voor de verzoeking die over de wereld komen zal. Hiermee niet gezegd hebbende dat wij onaantastbaar zijn in het hier en nu, we kunnen allemaal tenslotte door een ongeluk nog voortijdig om het leven komen of door een ramp, maar voor datgene wat wereldwijd gaat komen. Daarvoor worden wij bewaard!!
De tijd is rijp zegt men weleens, ik geloof persoonlijk dat we heel, heel dicht tegen die tijd aanzitten, die de bijbel kent als de allerlaatste dagen van de aioon, van de tijd waarin genade nog heerst naast het kwade van de mens, maar waarin ook de vrijheid nog ten dele heerst.Maar bovenal dat we Hem, onze Heere en Heiland mogen verwachten om eindelijk orde op zaken te komen stellen.
Silvia Videler

