NEO – Is the Kurdish referendum a bluff or the real deal?

by Jim W. Dean,  VT Editor   … with New Eastern Outlook,  Moscow

Breaking News:  Iraqi MPs demand deployment of government troops to disputed areas with Kurds

[ Note: The balloon is going up in Iraq, and a bizarre one at that. With only Israel publicly supporting Barzani, he is pushing ahead. He is not crazy, so he has to have more than Israel behind him.

The only possible suspects are the US and Saudi Arabia, as they have both the means and the motive, since a quasi-independent but still dependent Kurdish state will be the only viable base from which to challenge Iran and cushion the bitterness they feel for not winning fully in Syria.

This would allow them both to be military allies and funders of the Kurds in both Syria and Iraq, and to continue their destabilization programs with Israel, and then have Turkey wondering when its turn was going to come. Imagine that.

While in the article below, submitted a few days ago, I mention that Barzani wants to prove he has overwhelming support of the Kurds to strengthen his hand in negotiating a bigger cut of the Iraqi budget, so he can steal even more than he has been.

If the Kurds want someone like that leading them, then they deserve him; but Iraq has a strong position of not having an “ethnic state” inside the country; autonomy yes, but a separate state, no.

But the Iraqi MPs were quick to show their disapproval, as we had breaking news as I was posting this that they have voted for deploying Iraqi troops in the disputed Kirkuk area, which is a major oil producer. That seems to be the line in the sand for them, as Kirkuk is not officially part of autonomous Kurdistan.

This is going to be quite a show folks, so hold onto your hats. It looks like a lot more people are going to die for the greed of a few… Jim Dean ]


–  First published  …  September 25,  2017  –

The countdown to the Iraqi Kurdish referendum has begun and the battle lines are drawn. Barzani Is pushing full steam ahead, stating that he sees no other option. Baghdad has taken a legal stance, which is of no concern whatsoever for the Kurds despite their having agreed to the Iraqi constitution.

Prime Minister Abadi was the first to mention possible military action, but with the important caveat of there being Kurdish military violence against those in the Kurdish region, especially Kirkuk, opposing the referendum. This would not be the first time that a war was started to protect a minority.

Look what happened with the crazy Neo-fascists in Ukraine, who crowed from the podium of their Parliament, the Rada, that they planned to ethnically cleanse Ukraine of all Russians. That country is now a crippled Western puppet, with the standard of living much worse due to looting by its criminal oligarchy class, one supported by the US.

All were blind, or in denial, to the disaster that loomed before them, and of course, none of them will accept responsibility for any of it. This government unaccountability is growing into the biggest national security issue that all citizens face, which includes more countries falling under the control of these criminal oligarchies, where they become un-prosecutable.

Do we have a similar situation to Ukraine looming in Iraq? Can Baghdad really risk a civil war with the Peshmerga while it is still fighting ISIS after a long and devastating war? Where will the retreating ISIS fighters from Deir Ezzor in Syria retreat to but to Iraq, to express their bitterness in defeat by engaging in a never ending terror bombing war which still plagues Iraq?

Iraq finally joins Syria to defend their border

The Iraqi army is pushing toward the Al-Bakumal crossing to close that back door, at least on ISIS convoys being able to cross over, carrying arms and equipment to reinforce the surviving ISIS units there.

The SDF Kurds announced they are pivoting north of Deir Ezzor, westward, to clear ISIS from the east side of the Euphrates to the Syrian border, all non-Kurdish territory, and which just happens to have one of the richest oil fields in Syria. The US and SDF are engaged in a war of aggression on Syria, replacing ISIS as the tool to accomplish that.

I don’t think Syria is about to let them take the rich oils field there, and will use its air force to defend them. To allow them to be stolen by the US and SDF, after the huge sacrifices of the Syrian Army and people would stain there hard fought victory. That would pose the question of what will the Russian air force do, and then how would the US coalition respond.

The Russians have said they are only in Syria to fight ISIS. The US says the same, but also that it will protect its proxy Kurdish forces. So far the Kurds have chased ISIS out of their own territory and then selectively taken traditional Arab land and resources to add to the wealth of a future Kurdish independent state.

And yes, it would be one with US military bases on it and all the protection that the Pentagon could supply, so the US still ends up with a Balkanization of Syria it sought from the beginning. You can look to South Korea as a working example.

Russian command demonstrates what it can and will do

The Russians recently showed what they can do to back up their own forces and allies if they want to. HTS in Idlib province, prompted by someone, launched a major attack against the SAA in Hama while the deconfliction logistics were still incomplete. The goal seems to have been to inflict a devastating loss on the SAA to draw emergency reinforcements away from the critical Deir Ezzor battle, possibly so someone else would have a better chance at grabbing the oil wells east of the city.

The HTS offense was successful initially, pushing the SAA back until they reached a point where a Russian police monitoring force of 29 men was cut off and surrounded, providing a plum capture prize to use as hostages. The Russian police fought hard to hold their positions, knowing that the cavalry would be coming, on the ground and from the air. Both Syrian and Russian air power were concentrated to crush the HTS attacking force, and to bomb its logistics bases to bits.

General Rudskol of the Russian command was putting on display what it would inflict upon attacking jihadis threatening to eliminate a Russian monitoring force. After 24 hours of combat, the Russian command reported 850 dead jihadis, 11 tanks, 4 infantry vehicles, 46 technicals, 5 mortars, 20 trucks, and 38 ammunition depots destroyed.

A joint special ops force of Russian and Syrian commandos fought their way through, to relieve the 29 Russian policemen with no KIAs reported. Part of this was due to two SU-25s providing low level air cover for them as they advanced. This day will be studied in Russian military academies for a long time.

I share that story because both sides in Iraq have to be careful not to bring ruin down on themselves after having a long war with ISIS, and now with a country that needs rebuilding. To now stumble into a civil war, thinking there will be a pot of gold at the end of the rainbow would be delusional.

So far, the Barzani Kurds only have Israel as a public supporter, due to their long and intimate relationship, which includes supporting Kurdish terrorism against Iran, where the MEK alone is credited with 12,000 victims, (four 9-11s), with all their names on the rolls of the Habilian victims’ Association.

The Kurds and regional Politics

Turkey knows that independence for Iraqi Kurds would light a time-bomb fuse that could not be put out. Its posing that it could trigger a regional conflict was not an exaggeration. Iran has promised to close its border with Iraq if the Kurdistan referendum takes place.

Turkey, for now, has promised it would impose sanctions, but would that include the off-the-books oil exports that have flowed out the back door via the Turkish pipeline? Turkey has its own looting oligarchy. Would they give that up?

At the end of the day I suspect this may all be about money behind a nationalist smokescreen. The Kurds want a bigger share of Iraq’s oil wealth and are gambling this is a good time to get it. But what has not been reported much is that they just did this back in 2014.

Baghdad’s 2014 deal with the Kurdish region

Baghdad got 550,000 barrels of oil a day from the Kurds for 17% of the Iraqi budget, plus anything else going out the back door via Turkey that could all be in Barzani’s pocket, or his war fund. The Peshmerga got a billion dollars in military support to fight ISIS, and yes, you can assume that a good hunk of that money disappeared.

What the Kurds need is long term development, but the allure of a monthly stipend from the countries oil wealth is very seductive, as are the one-hour-a-day jobs that many Saudis have that work for the government. A moral rot consumes a country where everyone fights to get on the gravy train.

My bet is that Barzani is thinking he will use the referendum to say get his cut of the budget up to say 25%. But I think that is a bad bet as Baghdad would look like a fool to be renegotiating the Iraqi Constitution every few years to suit the Kurds. Will it decide to see “a permanent solution” to the Kurdish problem which could be a disaster for both? That is the big question, and we also have to ask who would benefit the most from that disaster, with the answer being “the usual suspects”.

The Kurds’ weak economic point is their having an undiversified economy where everyone looks toward increased oil revenues as their salvation. But for Barzani it has been a great unifier politically. Baghdad has been struggling with its own serious economic problems where ironically, despite its energy wealth, much of that failure is due to not having had enough electricity for manufacturing businesses to increase critically needed domestic production and jobs, and reduce imports.

Iraq also has a ruling class that has been a looting class, taking its purloined funds out of the country, to the UAE generally. But fortunately the new Iranian gas pipelines are coming on stream to fix the electric power shortage so manufacturers can operate more than a few hours a day.

Showdown at the Kirkuk corral

Barzani and Abadi are playing a big game of chicken now, hoping the other will blink and back off. The Iraqi popular militias (PMUs) think that a civil war is unavoidable, and are ready for it. But if someone can fund the PMUs as Iran has done, then outside powers can intercede to help the Kurds, and will do so.

Some think that could be the Saudis wanting an anti-Iran base in Iraqi Kurdistan. After all, the King had stated that regime change in Iran was his main goal. Good luck with that your highness. But the Saudis have now publicly come out against the referendum, maybe feeling that a civil war would push Baghdad more into the hands of Iran.

We are just starting to climb out of the tragic mess in Syria and also Iraq, with what looks like a special delivery service bringing a new replacement war to the region. I fear for the Iraqi people as I did for the Syrians during my 2014 trip as an election monitor.

I could never have foreseen the turnaround that has happened, not in my wildest imagination. Syria is now the template for how not to be swallowed by the US Deep State and its allies. You have to have powerful friends who also know they are on the menu, and that a coalition defense is the only way to survive.

Jim W. Dean, managing editor for Veterans Today, producer/host of Heritage TV Atlanta, specially for the online magazine “New Eastern Outlook”.

Als dit geen oorlogsverklaring wordt, wat moet er dán gebeuren als zijnde een lont in het kruidvat?

Aangeleverd door: It’s Me

Is de oorlog nú nabij? Het heeft er alle schijn van.

Op zaterdagavond, 23 september zijn in de Syrische provincie Deir Ezzor drie hoge Russische militairen omgekomen door een mortieraanval van milities van het verschrompelde IS-kalifaat. Luitenant-generaal Valery Asopov, commandant van het 5e Russische leger. Hij was op bezoek in Deir Ezzor om zich op de hoogte te stellen van de situatie aldaar. Twee kolonels van het Russische leger zijn eveneens omgekomen, dit drietal zijn de hoogste Russische officieren tot nu toe, die in Syrië zijn gesneuveld. Er is niets bekend over het totale aantal Russische slachtoffers.

Een succes voor ISIS, zo lijkt het.

De feiten.

Drie jaar lang hebben de terreurgroepen van het IS-kalifaat de stad Deir Ezzor en haar vliegveld belegerd, zonder noemenswaardige slachtoffers te maken, anders dan onschuldige burgers die de stad waren ontvlucht.

Nu is aan de orde, dat de Amerikanen steeds meer “adviseurs” in Oostelijk Syrië stationeren om ISIS te assisteren bij de strijd tegen de Syrische en Russische legers. Bekend is dat er tot nu toe 9 bases in dat gebied zijn ingericht, van waaruit  speciale Amerikaanse eenheden opereren onder de vlag van het kalifaat.

Nu is het de ISIS militanten dan eindelijk gelukt om een groep hoge Russische officieren in één keer uit te schakelen met een precisie-aanval.

Ongeloofwaardig en direct naar het rijk der fabelen te verwijzen.

Vorige week haalden de Russische minister van Defensie en militaire woordvoerders hard uit naar de Amerikanen, met de boodschap: “Stop met het dekken van de terroristen en ga uit de weg. Wij staan niet in voor de gevolgen van Amerikaanse aanwezigheid in Syrië.”

Rusland waarschuwt Amerika

Reeds eerder was er al een botsing geweest, die door naar nu blijkt met speciale Checheense milities heeft plaatsgevonden; we hebben daar reeds eerder over bericht, zie:

TV Nieuws – Amerikanen in de pan gehakt

Nu zijn de Amerikanen onder dekking van het koppensnellerssyndicaat en de Koerden bezig om Syrië ten oosten van de Eufraat van de rest van het land af te splitsen. Toevallig zit daar ook de meeste olie en lopen er belangrijke pijpleidingen doorheen.

Met deze aanval heeft Amerika Rusland de facto de oorlog verklaard, ook al zullen we dat niet horen of lezen. Of toch wel?

TV Nieuws – ‘We are at war with RUSSIA’

Op deze oorlogsverklaring komt een reactie. Dat kunnen bijvoorbeeld de Syriërs of Iraniërs doen. Het hoeft ook niet in Syrië te gebeuren, maar elders waar brandhaarden zijn opgestookt door het Westen.

Het grote plan.

Het einddoel is om de beide vernietigers van het Khazaarse koninkrijk van weleer alsnog met een totale oorlog van de aardbodem weg te vagen. Dat waren voorlopers van de Russische Tsaar en de Iraanse Shah, meer dan 800 jaar geleden, door (bijna) iedereen vergeten. Het Khazaarse rijk is verpulverd, de Khazaren zijn naar het Westen gevlucht en volledig in de maatschappij en cultuur opgenomen, velen zelfs als “Asjkenazische joden”, die nota bene zeggen dat ze van Abraham afstammen en Palestina in bezit willen nemen.

De geschiedenis verraadt zich altijd weer.

Je moet natuurlijk wel de open eindjes van de flarden aan elkaar knopen, iets wat door velen niet wordt gewaardeerd en iets wat door vrijwel niemand wordt gedaan. De rijkdommen van Rusland en Iran liggen na de puinhoop voor het oprapen, zo is de natte droom van een neurotensekte.

Het vuurtje kan alleen maar brandend worden gehouden door onze onwetendheid te cultiveren en ons af te leiden van de kern van de zaak. Het nieuwste melodietje is op tekst gezet:

Aanslagje hier, aanslagje daar, gelukkig kunnen we nog op vakantie dit jaar….

Afleiden, misleiden, lulpraatjes voor waarheid verkopen, er komt schijnbaar geen eind aan onze absolute meegaandheid.

Dat is vanaf nu dus afgelopen, zegt het voort, voordat idioten als Freeman c.s. alsnog gelijk krijgen.

Dis-unite the States – period.

Wie en wat zijn de Koerden?

De Koerden; Een geschiedenis van verraad, onderdrukking.
Koerdistan PKK Autonome Antifa – 18.09.2009 11:49 

De geschiedenis van de Koerden

De geschiedenis van de Koerden gaat verder terug dan 4000 jaar voor Christus. Ze leefden als het oudste volk van het Midden-Oosten in een groot gebied dat zich uitstrekte over verschillende huidige landen. In die tijd was er een groot rijk, dat niet verdeeld was in naties, maar waar vele
verschillende groeperingen vredig naast elkaar leefden.

Kaart van het rijk van de Meden; ongeveer 600 V.Chr.
Kaart van het rijk van de Meden; ongeveer 600 V.Chr.

Kaart van Koerdistan met de huidige internationale grenzen
Kaart van Koerdistan met de huidige internationale grenzen

Koerdische vlag
Koerdische vlag

Vlag van PKK
Vlag van PKK

Uiteindelijk gaat het om hun toekomst.
Uiteindelijk gaat het om hun toekomst.

De geschiedenis van de Koerden

De geschiedenis van de Koerden gaat verder terug dan 4000 jaar voor Christus. Ze leefden als het oudste volk van het Midden-Oosten in een groot gebied dat zich uitstrekte over verschillende huidige landen. In die tijd was er een groot rijk, dat niet verdeeld was in naties, maar waar vele
verschillende groeperingen vredig naast elkaar leefden.


Er zijn verschillende theorieën over de afstamming van de Koerden. Lange tijd werd er gedacht dat de Koerden zouden afstammen van de Meden, een broedervolk van de Perzen. Het is moeilijk dit na te gaan, aangezien er bijna niets over is van het schrift van de Meden. Enkele woorden waar wel bekendheid over is, lijken helemaal niet op het Koerdisch.Tegenwoordig gaan
wetenschappers ervan uit dat de Koerden van een buurvolk van de Meden afstammen, dat in die tijd aangeduid werd als Kurdoi of Cyrtii.

Dit volk zou ontstaan zijn uit de samensmelting van verschillende volken in deze regio. Van oorsprong zijn de Koerden nomaden, maar duizenden jaren geleden hebben zij zich gevestigd in het berggebied waarvan het hart aan de grens van het huidige Turkije, Irak en Iran. De Koerden zijn een volk dat verdeeld is in verschillende stammen, die als gevolg daarvan ook een eigen dialect spreken. Aan het hoofd van zo een stam staat een ‘agha’, die verantwoordelijk is voor
de eerlijke verdeling van grond en water. Bovendien onderhoud de ‘aga’ nauwe contacten met de leiders van de overige stammen. In het verre verleden bestreden de stammen elkaar zeer regelmatig. Die tijd lijkt nu echter achter de rug, omdat het nationale gevoel erg toeneemt.

Leefgebied van de Koerden

In 612 v. Chr. beëindigen ze samen met de Chaldeeën de heerschappij van de Assyriërs. Ze nemen de hoofdstad Niniveh in, dit jaartal is tevens het begin van de jaartelling van de Koerden. De stammen gaan steeds meer samenwerken, wat in de tiende eeuw leidt tot de stichting van de Mervani Staat, een staat met regionaal bestuur voor 40 Koerdische vorstendommen. Er is echter geen centrale regering. Rondom de Koerden ontstaan twee grote rijken, de Ottomaanse en het Perzische Rijk. De rijken raken in de 16e en 17e eeuw met elkaar in oorlog. De meeste Koerden kiezen de kant van de Ottomanen, in ruil voor het kunnen voortzetten van hun leven op eigen grond.

De Koerden aan de kant van de Perzische sjah spreken hetzelfde af, waardoor er voor de Koerden
niet zo veel verandert. Er ontstaan vijftien emiraten met aan hoofd een emir uit een Koerdische familie. Wanneer in 1639 de sultans van het Ottomaanse Rijk en de sjah van Perzie vrede sluiten, trekken zij een streep dwars door het Koerdische grondgebied. Hiermee is de eerste deling van het grondgebeid van de Koerden een feit. Elders ontstaan staten met een eigen regering, de Koerden zitten echter klem tussen twee wereldrijken en kunnen dus geen eigen staat vormen.

De tweede deling vindt plaats in 1920, dan wordt in de het verdrag van Sèvres het grondgebied van de Koerden, door Engeland en Frankrijk, als een taart verdeelt in zeven stukken. Onder de landen Turkije, Irak, Iran, Syrië, Armenië en Azerbeidzjan. De grenzen van deze verdeling zijn tot op de dag van vandaag nog steeds van kracht. Turkije dat aan de kant van de Duitsers stond, moet als verliezer van de oorlog toestaan dat de Koerden zelfbestuur krijgen. Voor het eerst en voor het laatst (lijkt het)hebben de Koerden een eigen staat op Turks grondgebied. De nieuwe machtshebber van Turkije, Atatürk vind het verdrag van Sèvres vernederend en accepteert deze niet. Hij organiseert een succesvolle opstand tegen de Britten en Fransen. Dit resulteert in een nieuw verdrag, namelijk die van Lausanne in 1923.

Hierin wordt geen woord meer gerept over de Koerden. Atatürk verbiedt als eerste de Koerdische taal, media en de organisaties. Door het harde optreden van de Turkse staat tegen de Koerden, ontstaan er herhaaldelijk conflicten tussen beide partijen. Na de Tweede Wereldoorlog (1939- 1945) ontstaat de machtsstrijd tussen de VS en de Sovjet-Unie. In Oost-Koerdistan wordt met de Russische steun door de Koerden de republiek Mahabad uitgeroepen.

Deze onafhankelijke Koerdische staat richt het onderwijs, landbouw en gezondheidszorg in zoals ze zelf wil. De Koerdische staat heeft zelfs een eigen vlag, kranten en een radio-omroep. De Amerikanen zien deze invloed van de Russen met lede ogen aan en steunen hierbij de Iraanse regering om het westen van Iran weer onder controle te krijgen. Onder druk van de Amerikanen
moeten de Russen zich in dat gebied weer terugtrekken en wordt de Koerdische opstand door Iran bloedig neergeslagen. De staat heeft dan nog maar amper een jaar bestaan. Sindsdien hebben de Koerden nooit meer een eigen staat gehad. Als je het autonome gedeelte van Noord Irak niet meerekent. Daar gold een vliegverbod, om Koerden te beschermen tegen Saddam en een eventuele gifgasaanval. Nu Irak van Saddam bevrijd is, is het nog maar de vraag wat de toekomst voor de Koerden in deze regio bieden zal.

De Koerden en hun verdeeldheid:

Diverse geloofsstromingen

De verdeeldheid onder de Koerden is groot, dat geldt voor het grondgebied, de taal, het geloof, de cultuur (afhankelijk van de verschillende stammen binnen de gemeenschap) en zelfs de opvattingen en idealen lopen sterk uit elkaar. Het overgrote deel (ruim 90%) van de Koerden is moslim. Het overige tien procent is christen, dit zijn voornamelijk de Koerden in Armenië. Binnen de islam is er echter ook een grote onderscheid tussen de verschillende stromingen. De soennitische Koerden vormen de meerderheid. Dat zijn de wat orthodoxere moslims. In Turkije is er een grote regionaal geconcentreerde minderheid heterodoxe alevieten, ongeveer 20%. Dit is een wat vrijzinnigere beweging binnen de islam. Zij bezoeken geen moskee, vrouwen dragen vaak geen hoofddoek en zij nemen geen deel aan de Ramadan. Bovendien bezoeken mannen en vrouwen gemengd gebedsruimtes, wanneer er een Cem georganiseerd wordt. Ali, een afstammeling (neef) van de profeet Mohammed wordt als een zeer belangrijk figuur gezien binnen deze geloofstroming. De reden hiervoor is dat de Alevieten geloven dat Ali net als Jezus is gestorven door verraad. Zo gaat er een verhaal rond dat Ali onsterfelijk was. Niemand kon hem dus doden.

Ali begon steeds meer aanhang te krijgen onder de volgelingen van de islam, hierdoor begon hij een gevaar te vormen voor de soennieten. De enige manier om Ali te doden, was om dat te doen terwijl hij aan het bidden was. Een van zijn volgelingen of twaalf discipelen, heeft hem toen verraden, door hem met een zwaard in de rug te steken, terwijl Ali aan het bidden was in de moskee. Dat is de reden dat tot op de dag van vandaag alevieten nog steeds een zwaard dragen met een dubbele punt. Als teken dat ze Ali en de moord op hem niet vergeten zijn. Vanwege de moord van Ali in de moskee, gaan alevieten niet meer naar de moskee, maar komen ze bijeen in een zogenoemde Cem-bijeenkomst. Dit heeft in Turkije wel vaker geleid tot hevige conflicten tussen soennieten en alevieten. Nog steeds worden alevieten in Turkije vervolgd of vermoord. Een dieptepunt daarin was de moordpartij in Kahramanmaras door soennitische Grijze Wolven. Hierbij kwamen honderden mensen in een keer om.

Tot de slachtoffers behoorden ook vele kinderen en baby’s. Onder leiding van Atatürk is er ook een massaslachting geweest van alevieten. Naast deze twee hoofdstromen, (de soennieten en alevieten) zijn er echter ook nog andere stromingen. Zoals de yezidi’s van Turkije, een bekende religieuze Koerdische minderheid. Omdat ze in Turkije vervolgd werden zijn velen uitgeweken naar Duitsland. Sinds kort zien de yezidi’s zich zelfs als een apart volk. Ook sommige alevieten zien deze geloofsstroming als identiteit. Ze voelen zich geen Koerd maar aleviet. Naast deze stromingen bestaan er ook andere varianten van de islam onder de Koerden. Zoals bijvoorbeeld de sjiieten, die voornamelijk in Iran maar ook in Irak wonen. Zij hangen net als de alevieten ook Ali aan, maar er zijn significante verschillen in de wijze waarop zij hun geloof belijden.

Daarnaast is er nog een groep Shafaïten onder de Koerden. En ook de alevieten kunnen weer verdeeld worden in verschillende groepen, waartussen ook behoorlijk wat onderscheid bestaat. Tot de Sufi stroming behoort onder andere de Bektashi overtuiging, waartoe veel Koerden in Noordwest-Koerdistan behoren. De Nagshbandi overtuiging in het noorden en westen van Koerdistan. De Qadiri overtuiging in Oost en Centraal- Koerdistan, en de Nurbakhshi overtuiging in het zuiden. Bovendien zijn er Arabische, Koerdische en Anatolische alevieten, wat ook weer voor verdeeldheid zorgt onder deze geloofstroming. De alawieten in Syrië kunnen niet verward worden met de alevieten in Turkije en Iran.

De verschillen in taal

De culturele diversiteit onder de Koerden is ook groot. Alleen in Noord-Koerdistan en Turkije al
spreken de Koerden zowel Kurmandji als het dialect Zaza. In Irak en Iran wordt naast Kurmanci ook Sorani en Gorani gesproken. Deze vormen van dialecten verschillen soms enorm van elkaar, waardoor het moeilijk wordt door Koerden met elkaar te communiceren. De dialecten hangen vaak nauw samen met de regio waar men woont. De twee grootste dialecten vallen weer onder te verdelen in subdialecten.

Bovendien hangen de dialecten in bijvoorbeeld Zuid-Koerdistan ook samen met de politieke stroming die men steunt. Driekwart van alle Koerden spreekt het Kurmandji, dat weer onder te verdelen valt in Noord-Kumandji, ook wel Bahdinani genoemd en Zuid Kurmandji. Wat ook wel aangeduid wordt als Sorani. Bahdinani wordt door ongeveer 15 miljoen Koerden in de landen Turkije, Syrië gesproken. Sorani wordt door ongeveer 12 miljoen mensen in voornamelijk Zuid-Koerdistan en Oost-Koerdistan gesproken. Dan is er nog een minderheid Koerden dat Zaza/ Dimili spreekt, een dialect dat door ongeveer vier miljoen Koerden in Turkije (rondom Dersim)gesproken wordt. Het dialect Gurani kan worden verdeeld in twee andere subdialecten als: Lur, Laki en Awramani.

Verdeling in stammen en de culturele verschillen

Naast de religieuze, taalkundige en de regionale verdeeldheid, zijn de Koerden ook sterk verdeeld in verschillende stammen, die in het verre verleden elkaar ook zeer regelmatig bestreden. Enkele van die stammen zijn: Gutis, Kurti, Khadi, Mards, Mushkhu, Manna, Hatti, Mittani en Urartu. Al deze stammen behoren tot het oude volk van de Hetieten.

Er bestaan ook sterke vermoedens dat de Koerden niet afstammen van maar één volk, de Meden,
maar dat het een mix is van alle volken die in de Koerdische regio woonachtig waren. Doordat de Koerden verspreid zijn over meerdere landen, zijn de culturele verschillen onderling allen maar toegenomen. De Koerden die in alle landen een minderheid vormen, hebben vaak de gewoonten en de taal van het land waarin ze wonen overgenomen. Soms, zoals in het geval van Turkije, gebeurde dit ook gedwongen. Zo mocht er een lange tijd geen Koerdisch gesproken worden op school, ook niet in de pauzes. Kinderen die dit toch deden, werden verraden door een medeleerling, die door een docent ingeschakeld werd als spion. Vaak volgde hierop dan een straf, zoals het slaan met een linieaal, op de vingertoppen van desbetreffende scholier. Ook konden Koerden een tijd geleden een boete krijgen vanwege het spreken van hun taal. Vanaf vorig jaar, is onder druk van de EU een wetswijziging doorgevoerd. Publiceren en het praten van Koerdisch is nu officieel toegestaan, in de praktijk gaat dit helaas echter nog niet echt op. Toch is het wel een stap in de juiste richting.

De culturele verschillen zorgen er ook voor dat Koerden verschillende politiek partijen binnen hun eigen land steunen. Ook al zijn dit twee Koerdische partijen die bijna dezelfde belangen behartigen. Ook deze politieke bewegingen bestrijden elkaar.

Het geloof speelt hierbij echter ook een belangrijke rol. Zo koste het de PKK in Noord-Koerdistan en Turkije heel erg veel moeite aanhang te verwerven in de regio Tunceli (Dersim). Aangezien die regio bewoond wordt door voornamelijk alevieten. Later is dat enigszins veranderd en zijn veel jongeren uit deze regio ook gaan vechten in de bergen tegen de Turkse militairen. Opvallend is dat de PKK ook veel vrouwen in haar leger gerecruteerd heeft. Er heerste enige wantrouwen tegenover de PK, aangezien zij zich erg verzoenend opstelden ten opzichte van soennitische Koerden. De alevieten die niet zulke positieve ervaringen hadden met soennieten, voelden zich niet echt vertegenwoordigd
door de PKK.

De PKK bestrafte dit in 1994, door juist veel acties in die regio uit te voeren. Dit leidde tot nog fellere tegenreacties van de Turkse staat. Honderden dorpen in die regio zijn verwoest en verbrand door de staat. In totaal zijn er in Noord-Koerdistan ruim 3.000 dorpen verbrandt. In Irak waren dat er maar liefst 4.000. Hierdoor zijn er sterke vluchtelingenstromen op gang gekomen.

En dat was juist de bedoeling van deze tactiek. De Koerdische dorpen te ontvolken, de bevolking te verdrijven van hun grondgebied. Velen woonden al generaties lang in een dorp en bleven achter zonder huis, eten en geld.

De verschillende partijen en landen

Irak: PUK en KDP

In Irak is er veel verzet geweest tegen Bagdad. Tussen 1923 en 1929 werd een Koerdische staat onder leiding van sheik Mahumd in Irak opgericht. Door de Britten wordt deze staat weer opgeheven.

In 1925 komen ook de Koerden in Turkije in opstand, onder leiding van sheik Mahumd. Bij het neerslaan van deze opstand komen 600.000 Koerden om. Van 1964 tot 1975 was de bekende Koerdische leider Barzani onderhandelaar in zowel oorlogs- als vredesbesprekingen en onderhandelingen. Toen in 1974 bleek dat de hoop op een eigen autonome gedeelte, een ideologie was, verhevigde de strijd van de Koerden in Irak.

De Koerden werden gesteund door Iran, totdat Irak een gedeelte van de Shatt al Arab waterweg aanbood aan Iran. Daarna kregen de Koerden geen steun meer van Iran, zodat Irak de opstanden neer kon slaan en de bevolking ging deporteren naar andere makkelijker controleerbare dorpjes. Als eerste ontstaat er in Irak, gedurende de Eerste Golfoorlog tussen Irak en Iran, de KDP (Koerdische Democratische Partij) van Massoud Barzani opgericht. Deze partij krijgt behoorlijk veel aanhang onder de Koerden in Zuid-Koerdistan. Enige tijd later in 1977 ontstaat er een nieuwe partij, de PUK (Patriottische Unie Koerdistan).

De leider van deze partij; Jalal Talabani, behoorde aanvankelijk ook tot de KDP, maar stapt later uit deze organisatie er richt zijn eigen wat linksere partij op. Die vooral veel aanhang geniet onder de Koerden in Hawler (Arbil). Vanaf mei 1994 ontstaat er een hevige machtsstrijd tussen deze beide partijen, waarbij ook veel slachtoffers vallen.

De KDP wordt ondersteund door het Iraakse regime, waar de partij regelmatig mee samenwerkte. De PUK krijgt weer meer steun van Koerden in Kirkuk en van Iran, terwijl dit land de Koerden uit haar eigen land, hevig bestreed. Dit geld ook voor de Turkse regering, die de PKK heel erg hard aanpakt, terwijl ze wapens leveren aan de PUK.

Bij een ongeval met een vrachtwagen worden Turkse wapens, bestemd voor de PUK, onderschept. De PUK en de PKK hadden ook veel onderlinge twisten, waar de Turkse regering handig gebruik van maakte, in hun strijd tegen de PKK.

In Irak zijn de Koerden langdurig vervolgd en vermoord. Saddam Hoessein, die bekend staat als meedogenloos man, deed zijn reputatie goede eer aan in maart 1988. Helikopters met gifgas voerden toen aanvallen uit op de stad Halabja. In deze Koerdische stad vallen hierbij 10.000 doden in één keer. De straten zijn bezaaid met lijken, waaronder vele baby’s en kinderen. Hier blijft het echter niet bij; in datzelfde jaar wordt de Anfal, project van Saddam, uitgevoerd. Hierbij schuwt de dictator het gebruik van chemische wapens niet. Hierbij worden er meer dan 180.000 Koerden systematisch vermoord. Van de 10.000 Peshmerga’s (Koerdische strijders) die zich in
Duhok overgaven aan het Iraakse regime, is niets meer vernomen. De Anfal bestond uit meerdere goed voorbereide stappen. Eerst worden de dorpen verbrand (ruim 4.000). Toen daardoor een vluchtelingenstroom op gang kwam, werd iedereen door de geheime politie (Amn) meegenomen.

De mannen tussen de 15 en 70 jaar werden gescheiden van de vrouwen en kinderen. Vervolgens werden zij vervoerd naar een gebied ver buiten het Koerdische gedeelte, waar ze met behulp van bulldozers massaal vernietigd en begraven werden. Meer dan 250.000 mensen raakten ineens dakloos. Dit leidde tot grote vluchtelingenstromen ook naar het buitenland. Toen de internationale gemeenschap hier niet meer omheen kon, besloot men besprekingen te houden over de Koerdische kwestie in Irak.

Dat de Anfal campagne gerekend kan worden tot genocide, bewijst het rapport van Human Rights Watch in de jaren 1991-1994. Dit rapport bevat ooggetuigeverslagen van overledenen. Bovendien zit er ook schriftelijke bewijslast bij dit rapport. Dit wordt geschat op een aantal van bijna vijf
miljoen pagina’s.

Turkije: PKK en Hadep

De belangrijkste en bekendste Koerdische partij is de PKK. Deze is in 1978 opgericht. De gewapende strijd is in 1984 ontstaan na de militaire coup in 1980. De partij staat onder leiding van Abdullah Öcalan, een Koerd afkomstig uit de plaats Urfa in Noord-Koerdistan. Binnen een korte tijd weet deze partij een grote aanhang te verwerven onder de Koerden in Turkije. Later ook onder Koerden in de overige landen. Dit is de eerste partij die geen geweld schuwt tegen Turkse militairen en Koerdische collaborateurs (dorpswachten in Koerdische dorpen). Door verschillende aanvallen op Turkse militaire posten krijgt de partij veel aanzien. Wanneer deze opstanden tegen de Turken uitbreken, worden die met harde hand bestraft door de Turkse staat. Dit leidt ertoe dat de meer gematigde Koerden radicaler worden en dus meer sympathie beginnen te ontwikkelen voor de PKK. Hoe harder de Turkse staat optrad, hoe meer aanhang de PKK kreeg.

Toch zijn er echter nog veel mensen in Noord-Koerdistan die geen affiniteit voelen met deze organisatie, omdat zij tegen geweld zijn. Vaak staan zij voor een groot dilemma, omdat er door beide kanten veel druk op ze uitgeoefend wordt. Het wordt ze bijna onmogelijk gemaakt om neutraal te blijven.

Daarnaast is er de HADEP een democratische geweldloze politieke partij, die ook veel aanhang geniet onder de Koerden in Turkije. Deze partij heeft ook deelgenomen aan de regering, maar werd korte tijd later weer verboden.

Momenteel is de partij weer opnieuw opgezet onder een nieuwe naam, te weten DEHAP. Deze partij is links georiënteerd en zoekt op een diplomatieke en democratische manier naar oplossingen voor de Koerdische zaak in Turkije. Het is echter onwaarschijnlijk dat deze partij ooit enige ‘echte’ invloed kunnen uit kan oefenen.

Ook in Turkije zijn er vele dorpen verwoest en zijn er grote vluchtelingenstromen op gang gekomen. Sommige steden raken hierdoor overbevolkt. Zoals bijvoorbeeld Amed (Diyarbakir), een stad waarvan het inwoneraantal van 380.000 in 1991 is toegenomen tot 1,3 miljoen in 1996.

Het is ook geen geheim meer dat de Turkse staat ook banden onderhoudt met de maffia, dankzij het schandaal in Susurluk in November 1996. Zij worden als huurmoordenaars ingeschakeld tegen de Koerden. Bij een auto-ongeluk in het plaatsje Susurluk in Turkije trof men een belangrijke Turkse parlementariër, en een hoge politiechef aan in dezelfde auto als de grootste maffiabaas van Turkije.

Achterin de kofferbak van de auto werden er pistolen (met dempers) en geld aangetroffen. Drie van de inzittenden van de Mercedes, die met een snelheid van 200 km per uur op een vrachtwagen, zijn op slag dood. De slachtoffers van dit ongeluk waren, Sedat Bucak, parlementariër voor de Partij van Het Juiste Pad, van Tansu Ciller, toenmalig premier van Turkije.

Hij werkt in Urfa, tegen de PKK, met behulp van dorpswachten. Abdullah Catli, leider van de Grijze Wolven. Officiëel gezocht wegens de moord op zeven linkse studenten bij een overval op hun pensioen, vlak voor de staatsgreep van 1980.

Hij werd ook verdacht van betrokkenheid op de moord van de Turkse journalist Abdi Ipekci en de aanslag op de Paus. Catli stond ook hoog op het lijstje van Interpol. Wat ook erg opvallend was, is dat Catli een diplomatenpaspoort met valse naam en gegevens bezat, dat uitgegeven was door de Turkse staat.

Verder bevonden Huseyin Kocadag, de belangrijkste politiechef en een schoonheidskoningin zich in de auto. Alleen Bucak overleefde het ongeluk.

Mesut Yilmaz vroeg om een onderzoek, dat resulteerde in het Susurluk rapport, waarin uitvoerig beschreven staat dat de staat Catli als huurmoordenaar inzette. Andere Grijze Wolven werden gebruikt voor een staatsgreep in Azerbeidzjan en tegen de Koerden en links intellectuelen. Het meest opvallende hiervan is echter nog wel, dat de minister-president Mesut Yilmaz dit openlijk op televisie toegaf. Hij sprak hierbij over bendes binnen de staat, die zich bezig houden met drugshandel, moord en afpersing. Ook deed hij hierbij geheime staatsoperaties uit de doeken.

Iran: KDPI/ Komala

In Iran is er de partij KDPI (Democratische Partij Koerdistan). Deze partij probeert te onderhandelen met de regering, in plaats van te vechten.

In 1989 werd de leider van de KDPI, Abdul Rahman Ghassemlou, vermoord door Iraanse vertegenwoordigers, tijdens een geheime gesprek in Wenen. De Koerden in Oost-Koerdistan hebben beperkte rechten, zoals het spreken van de taal, maar mogen weer niet hun eigen partijen oprichten. Dit mag wel wanneer een partij gericht is op de Islam en niet op de Koerdische identiteit. Het is echter onwaarschijnlijk dat de kleine minderheid van Koerden in Iran recht op zelfbeschikking of autonomie krijgen zullen. Het oprichten van een onafhankelijke Koerdische staat zoals Mahabad in 1946 is dan ook een utopie.

Ook de Koerdische partij Komala, dat ook een splinterbeweging Komala-Revolutionairen heeft, is actief in Iran. Toch hebben zij niet zo veel aanhang als de KDPI. Er is ook nog een ander Koerdische partij uit Oost-Koerdistan, die minder bekend en populair is, de Xebati Shorishgeri Kurdistani-Iran.

Toch schijnen de Koerden in Iran liever te onderhandelen over hun rechten, dan ervoor te vechten. Waarschijnlijk komt dit vanwege het feit dat er veel minder Koerden vervolgd en vermoord zijn, in vergelijking met landen zoals Irak of Turkije. In 1961 heeft de Iraanse regering zelfs een semi-autonome Koerdische provincie in Iran opgezet.

Er is weinig bekend over de Koerdische gemeenschap in Iran en in Syrië. De steden Sine (Sanandaj) en Saqqiz, worden door voornamelijk Koerden bewoond.

Syrië: KDPS/ Kurdish Yekiti Party- Syrië

In Syrië hebben de Koerden niet veel rechten. Het Syrische regime treedt hard op tegen iedere vorm van Koerdisch protest of strijd voor vrijheid. Er zijn rium 275,000 Koerden die geen Syrische nationaliteit en daarmee geen burgerlijke rechten hebben. In de jaren ’30 en ’40 wordt in Syrië het tijdschrift Hawar uitgegeven, door intellectuelen die gevlucht waren voor het regime van Atatürk in Turkije. Dit tijdschrift werd gepubliceerd in Kurmanci.

Dit was mogelijk omdat Syrië nog een Frans mandaatgebied was. Wanneer Syrië onafhankelijk wordt, komt er een einde aan de uitgave van dit tijdschrift.

De burgerrechten die de Koerden daar hebben, zijn zeer beperkt. Toen de Turkse regering Saddat onder druk zette om Öcalan uit te wijzen, koos Saddat toch eieren voor zijn geld en ontzegde Öcalan de toegang tot zijn land. Hierop begon de PKK leider een lange odyssee die eindigde in Italië. Ook op dit land werd zware druk uitgeoefend door Turkije. Er werd zelfs gedreigd met oorlog, een methode die in het geval van Syrië wel vruchten afgeworpen had. Italië weigerde de PKK leider uit te leveren, aangezien hij in Turkije de doodstraf riskeerde. Het is daar grondwettelijk bepaald geen verdachten uit te leveren, wanneer zij moeten vrezen voor hun leven.

Dit resulteerde erin dat Öcalan via Griekse bemiddeling naar een Griekse ambassade in Nairobi (Kenia) werd overgebracht. Daar is de leider ontvoerd en in haden gevallen van de Turkse staat, die door meerdere organisaties zoals de CIA en de Mossad ingelicht. In Syrië woont een groep Koerden waarvan een kleine minderheid behoort tot een orthodox-christelijke stroming. Ook in Armenië zijn er christelijke Koerden. Zij vormen echter wel een heel kleine groep binnen de voornamelijk islamitische Koerdische gemeenschap.

Aantallen en statistieken van Koerden in verschillende landen

Het is algemeen bekend dat de Koerden het grootste volk zijn, zonder eigen land. Er is sprake van een ernstige diaspora over verschillende landen en werelddelen. Vaak is dat een gevolg van de gedwongen deportaties of doordat er dorpen vernietigd zijn.

Tot het Koerdische grondgebied behoort het hele Zuid- Oostelijke deel vanTurkije, een groot gedeelte van, Noord-Irak, West-Iran en Syrië. Verder behoren heel minimale delen van landen zoals Armenië, Georgië, Azerbeidzjan ook tot Koerdische grondgebied.

Buiten dit gebied om zijn er echter elders ook veel Koerden te vinden. In Istanbul wonen er drie miljoen Koerden, die hun dorpen ontvlucht zijn. In Afghanistan wonen er maar liefst 250.000 Koerden. Maar ook in Libanon wonen er veel Koerden, ongeveer 80.000. Het is bekend, dat Abdullah Öcalan, leider van de PKK, daar een trainingskamp had voor zijn soldaten. Maar ook in
verschillende Europese landen zijn Koerden terug te vinden. Zo is er een heel grote Koerdische gemeenschap in Duitsland, Zwitserland, Oostenrijk, België en Nederland. Ook landen als Zweden, Italië, Engeland en Griekenland zijn rijk aan Koerden.

In totaal zijn het er bijna twee miljoen die in deze landen wonen. In Amerika wonen 20.000 Koerden en in Canada zijn dat er 6.000. In Nederland wordt het aantal Koerden op een aantal van 100.000 geschat. De grootste groep van de Koerden (22 miljoen) woont in in Noord-Koerdistan (Turks bezet Koerdistan), waar ze maar liefst 25% uitmaken van de gehele bevolking van het land. Waarschijnlijk ligt het werkelijke aantal hoger, aangezien er geen registratie bijgehouden wordt van de Koerden. Volgens de Turkse staat zijn het immers bergturken en geen Koerden.

Noch officieel noch onofficieel worden de Koerden erkend in Turkije. Ze worden gediscrimineerd, beschuldigd van terroristische activiteiten (vaak ten onrechte). Bovendien is het woongebied van de Koerden ernstig achtergesteld ten opzichte van de rest van Turkije. Er zijn geen medische posten of ziekenhuizen. Praktisch geen scholen. En er is bijna geen openbaar vervoer, er zijn weinig wegen, waardoor vele regio’s slecht bereikbaar zijn.

Zodoende komt het vaak voor dat iemand komt te overlijden aan een simpele ziekte, die met behulp van de juiste medicatie, verholpen had kunnen worden.

Simpelweg vanwege het feit dat de hulp te laat of helemaal niet komt. In Iran maken de Koerden ongeveer 15% van de bevolking uit. Dat zijn ruim tien miljoen Koerden.

In Irak, Syrië en de voormalige Sovjet Unie, wonen respectievelijk 5 miljoen, anderhalf miljoen en 700.000 mensen. Wanneer je al deze aantallen bij elkaar optelt kom je op een totaal van ruim 45 miljoen Koerden over de wereld. Bijna drie keer de bevolking van Nederland (16 miljoen).


Gezien de grote taalkundige, religieuze en politieke verdeeldheid onder de Koerden en de betrokkenheid van verschillende landen, is het zeer onwaarschijnlijk dat de Koerden ooit hun eigen staat krijgen zullen. Dit zou immers betekenen, dat zowel Turkije, Iran, Irak en Syrië bereid moeten zijn om afstand te doen van delen van hun land. Het streven van de Koerden zou autonomie binnen de bestaande staatsgrenzen moeten zijn. Dat is wel wat realistischer en ook noodzakelijk, wanneer we kijken naar de vele jaren van onderdrukking en vervolging van de vele Koerden in deze landen.

Alleen wanneer er sprake is van autonomie, zullen de Koerden veilig zijn van vervolging. Aangezien landen zoals Turkije het bestaan van de Koerden of de Koerdische kwestie geheel ontkennen. Ecevit zei in een toespraak: “In ons land bestaat er geen Koerdische kwestie.”

Ook voor de Koerden in Irak zou autonomie gewenst zijn. Met het oog op de huidige ontwikkelingen is echter niet duidelijk hoe de toekomst er voor de Koerden in Irak uit zal gaan zien.

Turkije verzet zich hevig tegen autonomie en invloed van de Koerden in Irak.

De olierijke plaatsen Kerkuk en Mosul worden voornamelijk bewoond door de Koerden en behoren dan ook tot het Koerdisch grondgebied. Volgens Selman is de enige oplossing het land te verdelen in drie staten. Een Koerdische, Arabische en Sjiitische staat. “De Koerden moeten een eigen staat krijgen, daar hebben ze recht op gezien alles wat ze allemaal hebben moeten verduren. Alleen dat kan een oplossing zijn, want het verleden heeft bewezen dat de Arabieren en Koerden niet samengaan.” Volgens Selman is hij niet idealistisch, de kans is er, en die moet met beide handen gegrepen worden.

Van Bruinessen geeft aan dat de besprekingen in volle gang zijn. Ook hij schetst een toekomstige situatie van drie staten of beter gezegd invloedssferen. “Het lijkt erop dat er plannen zijn Irak te verdelen in drie staten, net als het systeem in Amerika. Er is dus centrale regering en een nationale. De nationale regering beslist over alle zaken die betrekking hebben op de posten Defensie, Oliezaken, Financiën en Buitenlandse Zaken. De drie staten zullen dan gecontroleerd worden door Amerika, Engeland en naar alle waarschijnlijkheid Polen.”

Bruinessen zegt dat een Koerdische staat binnen Irak wel heel levensvatbaar zou zijn, omdat de Koerden vanwege hun autonomie toch beschikken over kennis op het gebied van beleidsvoering. “Bovendien bevolken zij de olierijke staten. Ook Turkije wil aanspraak maken op die gebieden, omdat er ook Turken wonen, maar dat is absurd, aangezien het aantal Koerden dat daar woonde en gewoond heeft wel twintig keer zo veel is dan het aantal Turken. Bovendien hebben de Koerden ook goed betrekkingen met buurland Syrië. Turkije zal echter alles wat in haar vermogen ligt, om dit te voorkomen.


PS. Hoe is het om een koerd te zijn in turkije? Dagelijks zoeken de turkse politie confrontatie op tegen de koerden. Dagelijks worden de koerden zwart en gecriminaliseerd gemaakt in de turkse media. Dit is om een koerd te zijn in turkije. Ik zeg edi bese!, basta!, genoeg is genoeg! Mensen wees solidair met de koerden. 

Nearing Midnight

Aangeleverd door: Spruitje

Sep 25, 2017

Anti-Russian Sentiment at Danger Levels

U.S.-Russia relations have been in a downward spiral ever since Russia’s 2014 annexation of Ukraine’s Crimean peninsula. Another catalyst for friction is Russia’s alleged meddling in the U.S. presidential elections in 2016.

The left is so fixated on taking down the Trump Administration that they have built Russia into the source of all evil. Vladimir Putin is a ruthless dictator, but there is reason why we need to pay him some measure of respect—he is the only person on the planet who can destroy the United States at will.

In July, Democrat Operative Paul Begala suggested to a CNN panel that we should retaliate by bombing Russia’s KGB headquarters over the alleged election interference. There were six people at the table, and no one bothered to point out the craziness of bombing a nation with 2,000 nuclear weapons aimed at us.

President Trump and Putin have personally tried to smooth relations, but the Washington establishment has been able to veto any plans for de-escalation. Congress recently voted to put new sanctions on Russia. The bill passed the House by 419-3 and the Senate 98-2; which is a rare bipartisan vote for a Congress that is deadlocked on most issues.

A series of tit for tat diplomatic expulsions began last December when President Obama kicked out 30 Russian diplomats from the U.S. and seized Russian diplomatic compounds in New York and Maryland. The Kremlin waited until late July—in hopes the Trump Administration would reverse the course set by its predecessor. But then it ordered the U.S. to reduce its diplomatic staff in the country by 755 people and seized two U.S. diplomatic properties in Russia.

In response, the U.S. ordered Russia to shut its consulate in San Francisco. Because the Russians were only given a couple days to clear out, they had to frantically burn secret documents. The local media made light of the smoke pouring from the roof.

The latest retaliatory measures had Moscow pulling U.S. diplomats parking privileges.

Several Hollywood celebrities have joined the anti-Russia bandwagon. Director Rob Reiner has helped form a new group called the Committee to Investigate Russia, to highlight what is known about the Russian threat to interfere with American elections and other institutions. Morgan Freeman made a bizarre PSA for this group saying, “We Are at War With Russia.”

The constant attacks against Russia will likely motivate Putin to cause trouble for America. There are already signs that he is working to undermine the sanctions against North Korea. At least eight North Korean ships have left Russia with a cargo of fuel and they are headed for their homeland despite declaring other destinations. U.S. officials say that changing destination mid-voyage is a hallmark of North Korean state tactics to circumvent the international trade sanctions.

There are also signs that Russia is allowing smugglers to sneak goods across the Russian and North Korean border. If there is clear evidence of Moscow’s violation of the sanctions, our relations with Russia will obviously go from bad to worse; if that is even possible at this point.

Another way for Russia to get back at America is to cause trouble for our key ally, Israel. Putin has been allowing Iran to ship weapon’s into Syria. Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu was so concerned about Iran’s presence in Syria, he flew to Moscow to meet with Putin. They came to an agreement that Russia will play a pivotal role in maintaining “The peace.”

“Putin doesn’t want to lose Iran or Israel,” said Andrey Kortunov, director general of the Russian International Affairs Council.

We know from prophecy that Russia is going to side with the Arabs in an attack on Israel. I don’t know if this rabid hatred of all things Russian will be a direct cause of the Gog-Magog invasion. It certainly creates the environment for Putin to make a daring move that would shock the world.

“And the word of the LORD came unto me, saying, Son of man, set thy face against Gog, the land of Magog, the chief prince of Meshech and Tubal, and prophesy against him, and say, Thus saith the Lord GOD; Behold, I am against thee, O Gog, the chief prince of Meshech and Tubal:

And I will turn thee back, and put hooks into thy jaws, and I will bring thee forth, and all thine army, horses and horsemen, all of them clothed with all sorts of armour, even a great company with bucklers and shields, all of them handling swords” (Ezekiel 38:1-4).


Revelation 12 Disappointment or Determination

Saturday, September 23, 2017, has come and gone by the time you get this. I’m writing this on Sunday, September 17, 2017. If you are reading this when it is posted on the evening of September 24, 2017, or later, and you know Christ for salvation, the Rapture hasn’t occurred.

If you aren’t reading this because you are no longer on the planet, or it was never posted because there was no one here to post it, then my commentary is inconsequential. But if you are a believer and you invested heavily in the notion that the date, September 23, and the Revelation chapter 12 Scripture pointed to the Rapture of the Church, you might find the considerations herein worthy of your time.

This is not to point fingers of shame at those who were invested in the September 23 date as tied to Revelation 12. There were many chronological and astronomical/astrological statistics and postulations to support a case that the date and the signs in the heavens meant something of prophetic significance was afoot.

Many–including some colleagues and friends of mine–believe that the sign in the stars that converged on September 23 didn’t necessarily point to the Rapture. They believe these strange comings-together of astral bodies is a confirmation from the Lord that the end times are here and Christ coming to put an end to man’s rebellion is imminent. These same colleagues and friends, thus believe–and I agree–that they haven’t violated the “doctrine of imminence” regarding the unknown time of the Rapture of the Church.

I won’t attempt to defend those who did dogmatically predict that September 23, 2017, was definitely when the Rapture would happen. There is no pinpointing the exact day and hour of Christ’s coming for the Church. Jesus said so.

To make such predictions is to enter into the folly that so many down through the years have entered. The result is the same. The Rapture did not occur on September 23. What else can be said?

Their disappointment, if they were totally invested in the proposition of Rapture on September 23, is no doubt profound. I, myself, wish it would have happened on that date. As a matter of fact, I prefer that the Rapture happen right now while I’m writing this on September 17.

Now, what do we do from this point forward? I believe we go from disappointment to determination.

We don’t have to look at perceived astronomical, astrological, and other anomalous signs to know that Christ’s return is imminent. We don’t have to look longingly each year for the Jewish holy days–the feasts, etc.–in thinking on the Rapture of the Church.

There are signals of the prophetic stage-setting sort that make it crystal clear concerning the time and season in which this generation finds itself.

The Gog-Magog coalition is practically 100 percent formed. Russia (Rosh), Iran (Persia), Turkey (Torgomah), and all the Arab world of the Middle East are gathering north of and surrounding Israel.

China and the kings of the east are growing in strength and leering westward.

The globalists elite and their minions are in a rage to bring in the Antichrist regime, even though they perceive their quest as attempting to establish Utopia.

The nations of the world are in economic and civil chaos. They are in perplexity with great distress at the center of their troubles.

There is a developing religious universalism in which the pope and many so-called Protestant pastors are proclaiming many ways to God and salvation.

Nature seems to be spinning up as part of the great end-times storm that is most certainly on its way.

Rather than suffer in the throes of disappointment because dates and prophetic events don’t work out to fit human calculus, let us be determined to serve our individual and corporate–heavenly–purpose. Let us lift the Name of Jesus during the time between now and when He comes for us who are called by His Holy Name.

We are not left without understanding of the lateness of these last days.

Ye are all the children of light, and the children of the day:
we are not of the night, nor of darkness. (1 Thessalonians 5:5)

Even so, come, Lord Jesus.


Sep 18, 2017

The Yellowstone Area Continues to Rumble

The greatest natural disaster threat to America is the Yellowstone caldera. We could be hit be 1000 category 5 hurricanes and still be nowhere near the danger of this super volcano in Northwest Wyoming. It  only explodes once in a distant blue moon but when it does, the volume of ash is stunning. During its last eruption 100 cubic miles of ash were deposited over half of the continental U.S.

A Yellowstone eruption would simply mean the end of the United States as we know it. The population of several states would drop to zero. The breadbasket of the Midwest would be decimated. The eruption event could go on for over many decades.

The federal government has been eternally optimistic about the Yellowstone earthquakes. When they began in June of this year the U.S. Geological Survey said they would only last a few days.

Yellowstone is now the site of the longest earthquake swarm ever recorded with 2,357 quakes registered since June. There was a swarm in 1985 that recorded 3,000 earthquakes, but it ended after three months. Yellowstone shows no sign of going back to sleep.

The ticking time bomb of Yellowstone became all the more concerning when another swarm of earthquakes began just down the road in Southeast Idaho. The earthquakes began shortly before 6 p.m. on September 2nd. On that day, Soda Springs registered a magnitude 5.3 earthquake. This is the largest event since 1983, when Idaho’s biggest earthquake, a 6.9 temblor rocked for about a minute at the Lost River Fault beneath Borah Peak (Idaho’s tallest mountain).

Since the September 2nd, 10 quakes in the 4 magnitude have occurred. Bannock County Sheriff Lorin Nielsen said he’s been a law enforcement officer in Southeast Idaho for over 40 years, and during that time there’s never previously been so many earthquakes occurring in such a short time frame.

The U.S. Geological Survey says that the Idaho quake is not directly related to the Yellowstone caldera. Since Soda Springs sits in an active volcanic region, it has some connection to the plumbing of the underground magma chamber.

The people who think the government is hiding information from us have all the more reason to wonder when NASA offered a solution to the problem of a Yellowstone eruption; the space agency has hatched a plan to prevent it from happening by drilling into the volcano and pumping in cooling water.

The Department of Energy and the Massachusetts Institute of Technology already assessed what it would take to tap the caldera. An MIT model assumed that we could withdraw 20 gigawatts of power. That’s approximately the power generation of 10 coal-fired Power Plants.

The model calls for 160 injection wells that would need to drill down to around 4 miles underground. Individually, the wells would be spaced about every 0.9 miles along Yellowstone’s boundary and use directional drilling techniques to bore into the magma chamber.

Water would be pumped through the boreholes into the hot rock and then return to the surface at a temperature of more than 600 degrees Fahrenheit. This would then be used to drive turbines and generate electric power.

Nations like Iceland have made use of volcanic steam that comes to the surface of the earth. There is no country that has drilled into a lava chamber to tap its energy. The key reason is that the technology does not exist. The extreme heat would make this type of deep drilling impossible.

Even if we had the right technology, it would take hundreds of years to cool down the Caldera. The magma chamber under Yellowstone is enormous in size, measuring 30 miles by 45 miles and hundreds of miles deep. The volume of water needed to cool such a large magma body would be enormous. We would need to pump the volume of a great lake into the magma system to even make a dent.

I suppose it is unlikely that Yellowstone will blow up and kill us all. If it doesn’t go back to sleep, it seems questionable that the government would ever raise the danger level. The world is in the grip of such a profound state of spiritual blindness that the most reasonable attempt to curtail risk is beyond reach.

“The god of this age has blinded the minds of unbelievers, so that they cannot see the light of the gospel that displays the glory of Christ, who is the image of God” (2 Corinthians 4:4).


Seduction in the Storm

We are currently writing a book called Deceivers: Exposing Evil Seducers and Their Last-Days Deception.” I say “we” are writing it, because it is to be one of my books that presents a compilation of chapters by some of the most recognizable names. These include Todd Strandberg, Jan Markell, Dr. Dave Reagan, Gary Stearman, Dr. Gary Frazier, and others.

Jesus, while sitting on the Mount of Olives with His disciples nearly two millennia ago, gave as His first forewarning that, in the last days, deceivers will be in abundance. Certainly, there is deception at every level at this present time in human history.

Ruminating over the book we are in process of writing, the thought came that we have on the front burner of headline news a storm-like combination of signals harboring seduction and deception that begs exposure.

The primary foretellings I would like to look at that Jesus gave while answering His disciples’ question—“What will be the sign of your coming and of the end of the age?”include the following:

1) There will be distress of nations with perplexity.

2) There will be wars and rumors of wars.

3) There will be earthquakes in various places.

4) The seas and waves will be roaring.

5) Nation will rise against nation.

During all of this last-days storminess, Jesus said, there will be deceivers and great deception. Again, this is the subject of our upcoming book. But, I would like to consider for our purposes here a peculiar seduction within the end-of-days storm that is assaulting this generation:

1)There will be distress of nations with perplexity.

We have only to consider recent news to validate this Olivet prophecy by the Lord.

The national and world economic distresses are phenomenal. America’s own national debt is right at $20 trillion. The unfunded liabilities for the nation exceeds $200 trillion. The world at large has economic circumstances that are maybe not so large, but just as perplexing to those trying to deal with the problem.

2) There will be wars and rumors of wars.

There exists at present, one of the most troubling confrontations since the Cuban missile crisis of 1962.

The North Korean dictator Kim Jong-un threatens to launch hydrogen bomb tipped ICBMs at the U.S. and our possessions and allies. Whether he has this capability is a matter of conjecture. But, the threat is there.

Other rumors of potential wars can be found without effort simply by thinking on Israel and those blood-vowed to remove the Jewish state from the planet.

The cold war might again become reality in the near future. This, with Russia and China building massive military forces even at the expense of Russia’s already-dire economic circumstances on the one hand and China’s desire to, for its own benefit, interact commercially with other nations on the other.

Rumors of war are everywhere one looks on the geopolitical horizon.

3) There will be earthquakes in various places.

Most recently, while hurricanes Harvey and Irma devastated portions of the U.S. mainland, an 8.2 earthquake struck Mexico.

Swarms of earthquakes up to 5.3 on the Richter Scale continue to shake the infamous Yellowstone caldera region, causing alarm even among seasoned, professional seismologists.

Earthquakes make much of the Middle East quiver on a regular basis. They are occurring in “various places” at most every hour of every day.

4) The seas and waves will be roaring.

There’s no question that the literal seas and waves have been roaring as of late. Again, Harvey and Irma were given 24/7 coverage on practically every news channel over recent days.

But, I believe the Lord was prophesying mainly about figurative seas and waves roaring in this particular foretelling while atop Mt. Olivet.

The peoples of the world are indeed in tumult. Europe is rioting because of economic turbulence. The Arab world is often in tumult against the hated Israel and against each other. America boils with clashes fomented in many cases by thugs paid to stir trouble in our city streets.

The seas and waves, both figurative and literal, are roaring.

5) Nation will rise against nation.

We have looked many times at the term “nation” in this prophecy Jesus gave.

The root of the word for “nation,” here, is the Greek word ethnos. This means that in the days just before Christ’s Second Advent (Revelaton 19: 1) there will be great strife of one racial group against another.

Certainly, these kinds of conflicts exist at this very moment everywhere across the planet –including within our own borders. All we must do to understand this is to look at the groups known as the white supremacists and Black Lives Matter to see the reality of this prophecy taking place in our own time. –And we are at least seven years away from Christ’s Second Advent when Armageddon will be raging.

So, we can conclude that we are in the beginning of the great, end-times storm about which Jesus forewarned. Now, to look at the peculiar seduction that I believe is taking place as part of Satan’s deception that is, perhaps, at the eye of this prophetic storm.

The following news story, I hope, will help make the point I wish to make.

Sure, the US has a National Flood Insurance Program, but who’s covered by it? Besides, the Program was already $24 billion in debt by 2014 largely due to hurricanes Katrina and Sandy. With total costs of Harvey estimated at $200 billion or more, and Irma threatening to cause far more damage than that, where’s the money going to come from?

It took an actual fight just to push the first few billion dollars in emergency aid for Houston through Congress, with four Texan senators voting against of all people. Who then will vote for half a trillion or so in aid? And even if they do, where would it come from?…

Trump’s plans for an infrastructure fund were never going to be an easy sell in Washington, and every single penny he might have gotten for it would now have to go towards repairing existing roads and bridges, not updating them -necessary as that may be-, let alone new construction.

Towns, cities, states, they’re all maxed out as things are, with hugely underfunded pension obligations and crumbling infrastructure of their own. They’re going to come calling on the feds, but Washington is hitting its debt ceiling. All the numbers are stacked against any serious efforts at rebuilding whatever Harvey and Irma have blown to pieces or drowned. (“After the Storms Are Over: America Can’t Afford to Rebuild, Zero Hedge,”By Tyler Durden, September 10, 2017)

The author paints the direst portrait of the results the storms will bring to America. (You must read the complete piece to get the full impact.) And, I would agree completely with his assessment of the situation–that is, if I didn’t know “the rest of the story,” as Paul Harvey used to say.

The world’s economies, as I have written many times, are intricately, inextricably linked to that of America. That’s why I build my thoughts on things that are likely to happen–prophetically speaking–upon the American model. If this nation implodes—comes crashing down–the whole world will be sucked into the vortex caused by the collapse.

Jesus tells us that, like in the days of Noah and of Lot, people at the time of his next catastrophic intervention into history will be buying, selling, planting, and marrying–doing all the normal activities of life. I believe, because it is Jesus who predicts the buying, selling, etc.,– that it will be far more than normal in its reality. I believe we are about to see an economic boom.

Somehow, some way–I don’t presume to know how–all of the destruction taking place now because of the hurricane damage might well turn out to be catalyst for the prophesied building, buying, and selling Jesus foretold that day atop the Mount of Olives.

The “seduction” I believe wrapped up in all of this might well reside within the good economic times that could result from the rebuilding—i.e., the economic boom that might be on its way might take people’s thoughts even farther from God. The seduction just might produce the think-not generation that Jesus prophesied will be doing anything but giving consideration to God and eternity:

Therefore be ye also ready: for in such an hour as ye think not the Son of man cometh. (Matthew 24:44)

Donald Trump is a builder perhaps unparalleled in history. Could it be that he is president of the United States for just this moment in regard to Jesus’ days of Noah, days of Lot prophecy?